”ฉินเฉารู้สึกลังเลใจขึ้นมาท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นคนสมัยใหม่ จึงรู้สึกยอมรับไม่ได้กับการคุกเข่าเช่นนี้“ท่านประมุข กฎต้องเป็นกฎ ท่านฟังผู้น้อยก็เพียงพอ”เอาล่ะ เริ่มเรียกตัวเองว่าผู้น้อยซะแล้วฉินเฉาจึงได้แต่พยักหน้า“ถ้าอย่างนั้นนายก็ทำหน้าที่เป็นเจ้าเมืองไท่กู่ไปก่อน และในอีกไม่กี่วันฉันจะมาแต่งตั้งเจ้าเมืองคนใหม่อีกที”“ครับ ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านประมุข”จ้าวเหวินเยว่พยักหน้ารับฉินเฉายังมีอีกหลายเรื่องที่จะต้องไปจัดการ อีกทั้งยังต้องส่งซูเฟยกลับไปด้วย เขาจึงไม่มีแรงที่จะมาดูแลจ้าวเหวินเยว่อีกต่อไปเมื่อถึงเวลา แค่ส่งเสี่ยวไป๋มาจัดการเท่านั้นก็เพียงพอแล้วเขาหันหลัง แล้วท่องกระบี่หยินหยางราชันย์มารกลับไปทันทีแต่เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขากลับไปแล้ว จะมีผู้คนจำนวนมากเดินทางมาที่นี่แทนชายหนุ่มรูปงามในชุดสีทองอร่าม เดินนำผู้พิทักษ์จำนวนหนึ่งเข้ามาหาจ้าวเหวินเยว่“พ่อบุญธรรม ข้าได้ยินมาว่าท่านจะยกตำแหน่งเจ้าเมืองให้กับคนอื่นงั้นเหรอ?”ชายคนนั้นเอ่ยถามขึ้นด้วยความตื่นตระหนก“ใช่แล้ว เหยียนเผิง ต่อไปพวกเราจะอยู่ข้างกายประมุขฉิน และดูแลเมืองไท่กู่แห่งนี้ให้ดี”จ้าวเหวินเยว่พยักหน้ารับคำ“พ่อบุญธรรม!”ยินเหยียนเผิงอุทานออกมา “เมืองไท่กู่แห่งนี้เป็นของพวกเรา ท่านจะมอบมันให้กับคนอื่นไปได้ยังไง?”“เหลวไหล!”จ้าวเหวินเยว่ตะคอกเสียงดัง “เมืองไท่กู่แห่งนี้เป็นของประมุขฉินส่วนพวกเราเป็นแค่ผู้ดูแลเท่านั้น อี
