บทที่ 56 เหตุการณ์ผันผวนเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
“นี่เจ้าคิดจะฆ่าผู้มีพระคุณของเจ้าหรือไงน่ะ?! ยัยผู้หญิงไม่สำนึกบุญคุณ!” หลี่ลี่ขมวดคิ้วเข้าหากัน ตวาดเสียงกร้าว
ปี้ชิงหลวนถูกท่าทีเข้มงวดของหลี่ลี่ข่มขวัญจนความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่หดหายไปในพริบตา นางเก็บปราณยุทธ์กลับอย่างอ่อนแรงแล้วพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า “จ-เจ้าคนไร้ยางอาย! เมื่อครู่เจ้าทำไมถึงทำให้ข้าสลบ จ-เจ้าทำอะไรกับข้ากันแน่?”
หลี่ลี่สีหน้าเต็มไปด้วยความชอบธรรม ตวาดด้วยความโกรธว่า “ปี้ชิงหลวน เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบไหน? ข้าช่วยเจ้าด้วยความหวังดี แต่เจ้ากลับกล้าใช้ความคิดต่ำช้ามามองข้า? ข้ามีวิชาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ใช้รับมือกับมารร้ายได้โดยเฉพาะ แต่เมื่อใช้แล้วจะทำร้ายจิตวิญญาณของคนรอบข้างได้ ข้าหวังดีไม่อยากทำร้ายเจ้าถึงได้ทำให้เจ้าสลบ แล้วเพียงชั่วครู่ก็ปลุกเจ้าให้ฟื้น แต่เจ้ากลับกล้าคิดว่าข้าเป็นคนไร้ยางอาย? บอกมา ทำไมเจ้าถึงใจร้ายเช่นนี้?”
ปี้ชิงหลวนถูกคำพูดอันชอบธรรมและท่าทีมั่นใจอย่างบ้าคลั่งของหลี่ลี่ทำให้ตกใจ สีหน้าซีดเผือด พูดอย่างหวาดกลัวยิ่งว่า “ข-ขออภัย ข-ข้าเข้าใจผิดไป”
ปี้ชิงหลวนมีนิสัยเด็ดเดี่ยว ยอมหักไม่ยอมงอ เย็นชาและทะนงตน ในสำนักในได้รับฉายาว่ารูปสลักหญิงงามที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง ปกติมักเย็นชากับผู้อื่นเสมอ แต่ตอนนี้กลับถูกหลี่ลี่ซักไซ้จนพูดไม่ออก ยอมรับผิดติด ๆ กัน ราวกับเป็นคุณหนูน้อยที่อ่อนหวาน
“ฮึ เห็นแก่ที่
