เจ้ายอมรับผิด ข้าก็จะไม่ถือโทษเจ้าแล้ว แต่ต่อไปต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ อย่าได้มองผู้ชายผิดอีก” หลี่ลี่ได้ทีไม่ปล่อย ทำตัวเป็นนายใหญ่
เขาเห็นใบหน้างดงามเย็นชาและทะนงของปี้ชิงหลวน ตอนนี้แสดงความรู้สึกผิดและยอมจำนนต่อเขา ในใจรู้สึกดีใจยิ่งนัก จึงถือโอกาสแกล้งปี้ชิงหลวนต่อไป
“ขออภัย ท่านผู้มีพระคุณ เป็นความผิดของข้าเอง ท่านชื่ออะไร ทำไมท่านถึงมาปรากฏตัวที่นี่?” ปี้ชิงหลวนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับหลี่ลี่ หลังจากถามสองประโยคนี้ออกไป อารมณ์ก็สงบลง น้ำเสียงไม่ลนลานเหมือนเมื่อครู่แล้ว
“ข้าเป็นใครน่ะหรือ? ฮึ เจ้าไม่คู่ควรจะรู้หรอก กล้าใส่ร้ายข้า หลี่ลี่ผู้ยิ่งใหญ่ประดุจเทพเจ้า เจ้าไม่คู่ควรจะรู้ชื่อของข้า” สีหน้าของหลี่ลี่ยังคงเคร่งขรึมยิ่ง
ปี้ชิงหลวนแต่เดิมเป็นหญิงสาวที่เย็นชา แทบจะไม่ยิ้มสักครั้งในรอบปี แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นหลี่ลี่ดูเหมือนไม่รู้ตัว พลั้งปากพูดชื่อออกมา นางก็หลุดขำออกมาทันที
ปี้ชิงหลวนกลัวว่าหลี่ลี่จะโกรธ จึงรีบเก็บรอยยิ้มทันที “ท่านผู้มีพระคุณ งั้นท่านมาจากที่ไหนหรือ? ต่อไปข้าจะพบท่านได้อย่างไร?”
“พบข้าหรือ? หากมีวาสนา พวกเราคงได้พบกันอีก แต่หวังว่าเจ้าจะรักษาความลับของวันนี้ไว้ เรื่องวันนี้ ให้ถือเสียว่าข้าไม่เคยมา” หลี่ลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วหันหลังกลับอย่างทะนงตน จากนั้นก็หายเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ ณ วังพญามารอันเป็นสถานที่ลับที่สุดในหุบเขามารอับเฉา มีช
