น เธอก็จะสามารถใช้งานมันได้แล้ว”“แต่… ของแบบนี้มันพกพาไม่สะดวกน่ะสิ”เฉิงอิงเหวี่ยงกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ไปมาอยู่ภายในห้อง เสียงของกระบี่ดังหวีดหวิวขึ้นอย่างต่อเนื่อง“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ตราบใดที่กระบี่เล่มนี้กลายเป็นอาร์ติแฟคของเธอ เธอก็จะสามารถเก็บมันเข้าไปในร่างกายได้”“สะดวกขนาดนั้นเชียวเหรอ?”เฉิงอิงตื่นตาตื่นใจกับมันมาก ตอนนี้เธอดูเหมือนกับเด็กที่เพิ่งจะได้รับของเล่นชิ้นใหม่ “แล้วจะส่งพลังลมปราณเข้าไปได้ยังไง?”“ทำแบบนี้…..”ฉินเฉาทำให้เฉิงอิงดู จากนั้นก็มองดูเฉิงอิงที่กำลังเล่นสนุกจนเหมือนกับเสพติดเธอนำกระบี่ออกมา ก่อนที่จะเก็บเข้าไปใหม่ด้วยความร่าเริง“เฮ้อ เอาล่ะ ตอนนี้พวกเราควรจะคุยเรื่องงานกันได้แล้ว”ฉินเฉาเอ่ยออกมา“อืม”เฉิงอิงพยักหน้า “โชคดีนะที่นายไม่ได้โกหกฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะต้องฆ่านายแน่ ๆ เหอะ!”เธอถูกพรากครั้งแรกไปยังไม่พอ ยังต้องใช้ปากทำเรื่องที่น่าอายแบบนั้นอีก…..โอ้ ช่างชั่วช้าจริง ๆในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะพูดคุยเรื่องภารกิจกันอยู่นั้น เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นมาจากนอกห้องทันที“อะไรนะ? พี่ฉินเฉามาที่นี่งั้นเหรอ? แล้วเขาไปอยู่ที่ไหนล่ะ?”พระเจ้า!ฉินเฉาคุ้นเคยกับเสียงที่ราวกับกระดิ่งเงินนี้ที่สุดแล้ว มันคือเสียงของหลี่นา!ฝ่ายเฉิงอิงก็จำเสียงของเด็กสาวคนนี้ได้เช่นกัน เธอจึงหันไปส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับฉินเฉามันมีความหมายอย่างชัดเจนว่า เธอกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นฉินเ
