่ยถามขึ้นมา“ก็ใช่น่ะสิ”ตงฟางอิ๋งพยักหน้า “เมื่อเข้ามาอยู่ในค่ายกลนี้ ตอนนี้ข้าก็กลายเป็นคนธรรมดาไปแล้ว และคนที่จะฆ่าเจ้า มันไม่ใช่ข้าหรอก แต่เป็นคนที่เจ้าไม่ควรจะไปล่วงเกินด้วยต่างหาก”“คนที่ไม่ควรจะไปล่วงเกิน? ใครกันล่ะ?”“ก็ข้านี่ไง!”ในขณะนั้นเอง ประตูด้านข้างของห้องโถงแห่งนี้ก็พลันถูกเปิดออกจากนั้นชายชราผู้มีหนวดเคราสีขาวโพลนก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามดั่งเซียน“โอ้? ฉันก็คิดว่าจะเป็นใคร ที่แท้ก็เป็นตาแก่คนนี้นี่เอง”ฉินเฉายืดขาข้างหนึ่งออกไปเตะเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ๆเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งตัวนี้ถูกเขาเตะจนกระเด็น ก่อนที่จะตกลงไปตรงหน้าของชายชรา“มาสิ เชิญนั่งลงก่อน ไม่ควรที่จะให้ผู้สูงอายุต้องยืนนาน ๆ ไม่ใช่เหรอ?”“เจ้าดูใจเย็นเหลือเกิน”ชายชราสัมผัสหนวดเคราของตัวเอง ในขณะที่จ้องมองฉินเฉาไปด้วย “เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าเป็นใคร?”“ไท่ซ่างเหล่าจวินยังไงล่ะ”ฉินเฉากล่าวออกมา “พอจะได้ยินเรื่องของแกมาบ้าง ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มาเห็นตัวจริง”หะ?ไท่ซ่างเหล่าจวิน?เชี่ย นี่มันเซียนศักดิ์สิทธิ์ในตำนานไม่ใช่เหรอ!ทันทีที่เฉินหยูได้ยินเช่นนั้น เธอก็พลันตะลึงงันตัวละครที่เคยได้ยินเพียงแค่ในตำนาน กลับได้มาเจอตัวจริงที่นี่อย่างไม่ทันคาดคิดมันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ…..“เซียนงั้นเหรอ? น่าเสียดายที่ข้าไม่มีกล้อง ไม่อย่างนั้นคงจะถ่ายรูปไปให้หม่าม๊า…เอ่อ ให้หม่าม๊าเก็บเอาไว้ดูเป็นความทรงจำ คราวหลังอาจจะไม่มีให้เห็น
