อยดูเถอะ ฉันเองก็อ่านสูตรของชางลั่วมาแล้ว พวกเราอาจจะทำสำเร็จก็ได้”“เหอะ อย่าพูดแบบนั้นสิ เส้นทางที่เธอกับฉันได้เลือกเดินมันต่างกัน”ชางลั่วกล่าวออกมา ในขณะที่นวดแป้งไปด้วย “ขนมที่ฉันเป็นคนทำ มันไม่สำคัญหรอกว่าจะต้องมีรสชาติอร่อยหรือเปล่า แต่ว่ามันจะต้องมีกลิ่นอายของศิลปะ มันจะได้คู่ควรกับความสามารถทางศิลปะของชางลั่วคนนี้ยังไงล่ะ โอ้ ฉันนี่แหละคือราชินีแห่งการทำขนม!”เมื่อกล่าวเช่นนั้น เธอก็นวดแป้งอย่างขยันขันแข็งฉินเฉารู้สึกสงสัยมาก สาวน้อยคนนี้จะทำอะไร?“เอาล่ะ ฉันคิดว่าพวกเราควรจะใช้ฝีมือให้มากขึ้นกับเรื่องรสชาติของมัน”หลี่นาเองก็กำลังนวดแป้งเช่นเดียวกันฉินเฉาที่อยู่ข้าง ๆ มองดูทั้งสองคนนวดแป้ง พลางคิดว่ามันช่างน่าเบื่อจริง ๆแต่เมื่อมองดูสาวสวยทั้งสองคนนวดแป้งแบบนี้ มันก็เป็นภาพที่น่าดูเช่นกันฉินเฉาที่กำลังอยู่ว่าง ๆ หยิบกระดาษทิชชูออกมาเช็ดเหงื่อให้หลี่นา“เห็นเธอเหนื่อย ฉันก็เลยมาเช็ดเหงื่อให้เธอ”“อืม….”หลี่นาน้อยหน้าแดงก˹า เธอไม่รู้ตัวด้วยซ˺าว่ามันคือความเหนื่อยหรือว่าความอาย“โอ้ ไม่ยุติธรรมนี่!”เมื่อชางลั่วเห็นแบบนั้น เธอก็พลันไม่พอใจทันที “พี่ฉินเฉา ทำไมพี่ถึงได้ลำเอียงแบบนี้? ฉันเองก็เป็นสาวสวยผู้แสนบอบบางเหมือนกัน ในฐานะที่พี่เป็นสุภาพบุรุษ พี่ก็จะต้องเช็ดเหงื่อให้ฉันด้วยไม่ใช่เหรอ?”“นั่น…..”ฉินเฉาหัวเราะออกมา “ฉันบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ?”“พี่!”ชางลั่วย่นจม
