ูกอย่างหงุดหงิด “เหงื่อออกเต็มหน้าฉันไปหมดแล้วถ้าหากมันหยดลงไปในขนม แล้วผลงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบของฉันจะไม่พังกันหมดเหรอ?”“ก็ได้ ๆ เพื่อผลงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบของเธอ ฉันจะเช็ดเหงื่อให้เธอด้วย”ฉินเฉาไม่มีทางเลือกอื่น จึงต้องหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดเหงื่อตามหน้าผากของชางลั่ว“ที่หน้า ๆ ยังมีตรงหน้าด้วยนะ”“ตรงจมูกก็ด้วย โอ้ ตาของพี่มองไปทางไหนกันเนี่ย?”“ให้ตายเถอะ มีเหงื่อที่คอด้วย ทำไมพี่ถึงไม่เช็ดมันไปด้วยล่ะ? ฉันรู้สึกไม่สบายตัวเอาซะเลย”ชางลั่วนั้นพูดเจื้อยแจ้วต่อไปเรื่อย ๆ ราวกับเป็นภรรยาสาวฉินเฉาจึงต้องเช็ดเหงื่อให้เธอซ˺าแล้วซ˺าอีก แต่ทว่าไม่รู้ว่าเพราะอะไร หลี่นาที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ถึงได้รู้สึกถึงความแสบร้อนในใจถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าชางลั่วนั้นเป็นคนที่ชอบสร้างปัญหา แต่ถึงอย่างนั้นพี่ฉินเฉาก็เป็นคนที่เธอใส่ใจมากที่สุด…..ลืมมันไปซะ หลี่นาน้อย เธอห้ามคิดแบบนั้น!พี่ฉินเฉาไม่ได้เป็นของเธอเพียงคนเดียวอยู่แล้ว ตราบใดที่พี่ฉินเฉามีความสุข เธอเองก็มีความสุขเหมือนกันพวกเธอสองคนยังคงพยายามต่อไปอย่างหนักเพื่อนวดแป้งราวกับกำลังแข่งขันกันในไม่ช้าชางลั่วก็กล่าวขึ้นมาด้วยความดีใจ“ดูสิ! ขนมของฉันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว!”ฉินเฉาและหลี่นาหันไปมองขนมปังรูปทรงกระบอกหนึ่งแถว และมีขนมปังทรงกลมอีกสองอัน“นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย?”ฉินเฉาตกตะลึงเป็นอย่างมาก“ทรงกลมทั้งสองอันเป็นสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์”ช
