!”โม่หลิงอดไม่ได้ที่จะชี้หน้าด่าทอหลี่เจิ้น “พวกเส้นทางธรรมอย่างพวกแกก็มีแต่หมาป่าเสแสร้งที่ห่มหนังแกะอยู่เท่านั้น แม้แต่พวกเส้นทางปีศาจอย่างพวกเราก็ยังดีกว่าเลยด้วยซ˺า”“แล้วเจ้าเข้าใจสิ่งที่เรียกว่าคุณธรรมหรือไง?”หลี่เจิ้นมองโม่หลิงอย่างดูถูกดูแคลน “พวกเส้นทางปีศาจมีแต่ขยะที่เห็นแก่ประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น ขุมทรัพย์หมอกจะต้องไม่ตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกเจ้าอย่างแน่นอน”“ฮิ ๆ ตลกจริง ๆ งั้นฉันควรจะส่งมันให้กับพวกแกหรือไง?”เสี่ยวไป๋หัวเราะเยาะ “อย่าได้คิดว่าจะมารังแกนิกายหลัวซาของพวกเราได้ง่าย ๆ อย่างเลวร้ายที่สุด พวกเราก็จะต่อสู้แลกชีวิตกับพวกแกเท่านั้น”“ต่อสู้? พวกเจ้าจะต่อสู้ได้ยังไง?”เย่เทียนหมิงหัวเราะออกมา “สาวน้อย เจ้าพูดออกมาได้ง่าย ๆ เลยนี่ หลัวหรูเมิ่งได้ติดหนี้บุญคุณสหายหลี่ของข้าเอาไว้อย่างมหาศาลตราบใดที่มีสหายหลี่อยู่ที่นี่ เธอก็จะไม่ลงมืออย่างแน่นอน แล้วในบรรดาคนของพวกเจ้า จะมีใครที่สามารถเอาชนะข้าได้กันล่ะ!”เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความทะนงตนแต่ในขณะนั้นเอง บนท้องฟ้าก็พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา“ฉันทำได้!”ทุกคนต่างพากันเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็พบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งสวมเสื้อโค้ตกันลมสีดำกำลังเหยียบอยู่บนกระบี่สีดำเล่มยาว และโอบอุ้มหญิงสาวผู้งดงามเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างโรแมนติก พวกเขาค่อย ๆ ลอยตัวลงมาอย่างช้า ๆ“ท่านประมุข!”“ท่านประมุขกลับมาแล้ว!”
