เปอร์แมนหรอกคงจะเป็นคนโรคจิตมากกว่า”ฉินเฉารวมร่างเข้ากับมังกรอสูรเก้าเร้นลับทันทีและจากนั้นเมฆสีขาวก็พลันปรากฏอยู่ใต้เท้าของเขาวิธีนี้จะทำให้ไม่มีใครมองเห็นเขาที่กำลังบินในเวลากลางวันถึงแม้ว่าคนที่อยู่ด้านล่างจะเงยหน้าขึ้นมา พวกเขาก็จะเห็นแต่เพียงก้อนเมฆที่กำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อย ๆ เท่านั้น“นายก็เป็นคนโรคจิตอยู่แล้วนี่!”ทันใดนั้นซูเฟยก็กล่าวออกมาเบา ๆ“หา? ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นออกมาล่ะ?”ฉินเฉาถามด้วยความงุนงง“นายล่วงเกินพี่สะใภ้ของตัวเอง ถ้าหากไม่โรคจิตแล้วจะเรียกว่าอะไร?”“เอ่อ นี่…..”ฉินเฉาเหงื่อตกทันที “นี่ไม่ใช่เพราะว่าพี่สะใภ้ของผมสวยเกินไปหรอกเหรอ…..”“หมายความว่ายังไง? ไอ้โรคจิต นายจะโทษฉันงั้นเหรอ?”ซูเฟยขมวดคิ้วมุ่น“คะ คุณพูดแบบนั้นได้ที่ไหน….. คุณไม่เคยได้ยินสำนวนนี้เหรอ?”“สำนวนอะไรของนาย?”“ก็สำนวนที่ว่า ตบมือข้างเดียวไม่ดังน่ะสิ”“นายโทษฉันอีกแล้วนะ!”“คุณจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผมได้ยังไง?”ฉินเฉารีบกล่าวออกมาทันที “ตอนที่ผมกำลังถูกจิตมารเข้าครอบงำ ผมได้ยินเสียงของคุณกระซิบอยู่ข้างหูว่าคุณต้องการผม!”“กระ กระซิบอะไร!”ซูเฟยหน้าแดงก˹าด้วยความอับอายทันที “ฉันตะโกนต่างหากล่ะ!”“ก็ได้ ๆ คุณเป็นคนตะโกนบอกว่าคุณต้องการผมไม่ใช่เหรอ?”“ฉันต้องการให้นายมาเป็นบอดี้การ์ดของฉัน ไม่ได้บอกให้นายมาเป็น…สามี…สักหน่อย”“อะไรนะ? เมื่อกี้คุณพูดว่ายังไงนะ?”ฉินเฉาเห็นซูเฟยหน้าแดงก˹าและพูดไม่เต็มเสียง ดว
