ิดชอบไม่ไหวจริง ๆ นะครับ…”
สัญชาตญาณของเฝิงเว๋ยค่อนข้างไว เขารู้สึกไม่อยากให้เอกสารชุดนี้ ตกไปอยู่ในมือของลั่วจื่อซินสักเท่าไหร่
อย่างไรก็ตาม เอกสารชุดนี้เป็นเพียงเอกสารที่เฝิงเว๋ยแอบปลอมแปลงเอาไว้ล่วงหน้าแค่นั้น
เผื่อนำไปใช้ยามคับขัน และโยนความผิดให้กับหาน เทคโนโลยี แต่ไม่คิดว่าจะได้ใช้ในเวลาแบบนี้
ลั่วจือซินไม่แม้แต่จะมองหน้า เธอโยนโทรศัพท์คืนเขาโดยตรง
“รับผิดชอบไม่ไหว? แล้วคุณรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำกับคุณปู่ฉันได้เหรอ?”
“อีกอย่าง”
“ถ้าไม่มีเอกสารพวกนี้ ฉันจะไปทวงความยุติธรรมจากหาน เทคโนโลยีได้ยังไง!”
ทันทีที่ลั่วจือซินพูดจบ เฝิงเว๋ยก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที
เขาจ้องมองคุณหมอสาวที่อยู่ตรงหน้า แล้วถามออกไป
“คุณลั่ว คุณเพิ่งบอกว่า…”
ลั่วจือซินมองเขาอย่างรังเกียจ
“ฉันบอกว่า จะไปเอาเรื่องกับหาน เทคโนโลยี”
“ไง ไม่พอใจเหรอ?”
เฝิงเว๋ยพยักหน้ารัว ความสงสัยที่เคยมีในตอนแรกได้หายไปหมดสิ้น จากนั้นพูดด้วยความตื่นเต้น
“พอใจครับ พอใจมาก!”
“แค่คุณลั่วกำลังปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง ผมก็พอใจมากแล้ว!”
“อ้อ จริงสิ ถ้าคุณต้องการอะไรก็ติดต่อผมได้ตลอดนะ!”
ลั่วจือซินพยักหน้า และหันหลังเตรียมจะเดินจากไป
แต่หันหลังไปได้ไม่ทันไร เธออดที่จะหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้
เธอกับไป๋ปิงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานาน และเธอกับหานชิงอวี่ก็ได้เรียนรู้กันมาในระดับหนึ่งแล้ว
เท่าที่เธอรู้จักหานชิงอวี่ ความเชื่อใจที่เธอมีต่อหาน เทคโนโล
