บทที่ 228 ใช้ประโยชน์จากศัตรู
เสียงนี้ฟังดูคุ้นจัง?
ขณะที่คิด เฝิงเว๋ยก็ค้นหาภาพในใจจนได้ภาพหนึ่งที่ตรงกัน
ลั่วจือซิน!
นี่มันหมอลั่วที่เจอในโรงพยาบาลเมื่อวันนั้นไม่ใช่เหรอ?!
ตอนนี้ เฝิงเว๋ยทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว
เขารู้ว่าการอยู่ที่นี่และกำลังคบหากับโจวลู่นั้นเป็นความลับต่อคนภายนอก
ที่โรงพยาบาลเมืองจิน เสิ่นเล่อเล่อกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยธุรกิจของเขาอยู่
หากว่าเรื่องที่นี่เล็ดลอดไปถึงหูแฟนสาวของเขาผ่านลั่วจือซินที่อยู่ตรงหน้าเข้าละก็…
แย่แล้ว!
แย่สุด ๆ!
ในใจของเฝิงเว๋ยตอนนี้ ราวกับมีฝูงอัลปาก้าหมื่นตัวกำลังวิ่งทะยานผ่านไป ทำให้รู้สึกอลหม่านและทำอะไรไม่ถูก
แต่เขาก็ต้องตกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังลั่วซือจิน
ชายฉกรรจ์ห้าคนสวมชุดสูทสีดำ ทยอยเดินออกมาจากลิฟต์
เมื่อทั้งห้าออกมา ก็เห็นเฝิงเว๋ยกำลังยันตัวเองเข้ากับกำแพงด้วยมือข้างหนึ่ง
ดวงตาห้าคู่จากชายฉกรรจ์ที่จ้องมองมายังเฝิงเว๋ย ทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา
เฝิงเว๋ยรีบจบการกระทำที่น่าอับอายของตัวเอง พลางโยนบุหรี่ลงพื้นแล้วรีบดับทันที
จากนั้นก็กระแอมลำคอ
“คุณหมอลั่ว ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรถึงได้มาที่โหยวเหว่ย กรุ๊ปครับ?”
เฝิงเว๋ยพูดจาอย่างสุภาพ ราวกับสุภาพบุรุษที่อยู่ในละครต่างประเทศ
ทว่าลั่วจือซินกลับไม่ได้รู้สึกดีต่อท่าทีของเขา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฉันมาที่นี่ก็เพื่อทวงความยุติธรรม!”
หลังพูดจบ ลั่