“แต่งานที่ผมทำให้คุณตอนนี้ มันเกินขอบเขตของเลขาฯ ธรรมดาไปแล้วนะครับ มันเหมือนกับว่าผมเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของคุณอย่างนั้นแหละ”“ก็ได้ ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นนายก็เป็นเลขาฯ ส่วนตัว นายอยากจะเรียกมันแบบไหนก็แล้วแต่นายเลย”ซูเฟยขี้เกียจเถียงเรื่องพวกนี้กับฉินเฉา“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? ถ้าหากว่าผมเป็นเลขาฯ ส่วนตัว ผมก็จะต้องรับผิดชอบเรื่องการซื้อสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันของคุณอย่างผ้าอนามัย หรืออะไรพวกนั้นน่ะสิ….. แต่จะว่าไปแล้ว ถ้าหากตอนนี้คุณสามารถหาทางทำให้ร่างกายของคุณพอใจได้…ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่ต้องซื้อแตงกวาให้คุณหรอกเหรอ…..”“ไปตายซะ!”ซูเฟยอยากจะถีบฉินเฉาให้ลงไปจากรถจริง ๆแตงกวา นายน่ะสิที่ต้องใช้แตงกวา!ถึงแม้ว่าซูเฟยจะเป็นคนหัวแข็ง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่เข้าใจอะไรเลย“นายรอก่อนเถอะ ถ้าหากว่าน้องสาวของฉันกลับมา ฉันจะบอกเธอว่านายรังแกฉัน ไม่สิ ถ้าหากว่าพูดแบบนั้นเธอก็คงจะไม่โกรธ….. ใช่แล้ว ฉันจะบอกว่านายล่วงเกินฉัน! นายใช้แตงกวามาล่วงเกินฉัน!”“หะ?”ฉินเฉาพลันอึ้ง และเกือบจะขับรถลงไปในคลองซูเฟยพลันหน้าแดงแปร๊ด เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป“ฉะ ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะ”“แล้วคุณหมายความว่ายังไง…..”ฉินเฉาเหงื่อตก ทำไมตอนนี้ซูเฟยถึงได้ร้อนแรงขนาดนี้…..เขาไปล่วงเกินเธอด้วยแตงกวา…..ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่มีมันน่ะสิมีอาวุธแต่ไม่ใช้ กลับไปใช้แตงกวาแทนเขาก็คงจะกลายเป็นขันทีไป
