!”หยางลี่เดินเข้ามากอดแขนเสี่ยวหนาน แล้วกล่าวว่า “พี่สาวที่แสนดี ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ… ดูสิ ขอบตาฉันดำขนาดนี้ ฉันช่างน่าสงสารจริง ๆ”เสี่ยวหนานเหลือบตามอง พลางคิดในใจว่ารอยคล˺าใต้ตาของเธอมันหายไปแล้วต่างหากล่ะอย่างไรก็ตามอีกฝ่ายคือเพื่อนร่วมงาน อีกทั้งยังเรียนจบมาจากสถาบันเดียวกัน เสี่ยวหนานจึงยอมใจอ่อน“ก็ได้ ๆ ฉันจะไปช่วยพูดกับหัวหน้าพยาบาลให้เธอเอง แต่จะได้รับอนุมัติหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้ด้วยแล้วนะ”“ขอบคุณมากนะ เสี่ยวหนานคนสวย ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นคนดีที่สุด!”หยางลี่พลันยิ้มกว้างเสี่ยวหนานถอนหายใจอยู่ภายในใจ ถึงเธอเป็นคนดีแล้วจะมีประโยชน์อะไร ที่สำคัญคือหัวหน้าพยาบาลจะเป็นคนดีด้วยหรือเปล่านี่สิเธอบอกลาหยางลี่ ก่อนที่จะมองฉินเฉาอีกครั้งแล้วจึงเดินจากไป“ฮิ ๆ คุณลุง มาพักผ่อนกันเถอะ”เมื่อเห็นว่าเสี่ยวหนานเดินออกไปแล้ว หยางลี่ก็ดึงแขนฉินเฉาเข้าไปในห้องทำงานของหูเกอ“คุณหมอหูคงจะไม่กลับมาภายใน 1 – 2 ชั่วโมงนี้ เพราะงั้นฉันขอยืมสถานที่ของเธอก่อนก็แล้วกัน ฮิ ๆ …..”“คนอื่นเขากำลังทำงานกันอยู่ แต่เธอมาทำแบบนี้มันจะดีเหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม“โอ้ ไม่ใช่ว่าฉันกำลังอยู่ต่อหน้าคุณลุงหรอกเหรอ”หยางลี่ยื่นปากออกมา “ถ้าอยู่ต่อหน้าคนนอก ฉันก็เป็นพยาบาลที่จริงจังและมีความรับผิดชอบเหมือนกันนั่นแหละ”“ใช่แล้ว ๆ เธอเป็นพยาบาลตัวน้อยที่แสนดี”จากนั้นฉินเฉาก็ยื่นมือออกไปจับหน้าอกของหยางลี่ “แต่ตรงนี้ม
