ล่อยฉินเฉาไป “ฉันว่าแกต้องตั้งใจทำแน่ ๆแกเป็นโรคจิตที่อยู่บนรถสินะ!”ฉินเฉารู้สึกหดหู่ใจมากรสนิยมของเขาต้องเป็นแบบไหน ถึงจะต้องไปทำเรื่องบ้า ๆ กับผู้หญิงคนนี้ได้?“คุณคิดมากเกินไปแล้วครับ”ฉินเฉาขี้เกียจเกินกว่าจะไปใส่ใจผู้หญิงคนนี้แล้ว เขาจึงเดินไปยังประตูเพื่อรอลงจากรถ“แกจะไปไหน? วันนี้แกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”ผู้หญิงคนนี้ดึงแขนของฉินเฉาเอาไว้ พร้อมทั้งตะโกนออกมา“ไม่ให้ไป แล้วคุณคิดที่จะให้ผมอยู่กับคุณงั้นเหรอ?”ฉินเฉามองผู้หญิงคนนี้แล้วยิ้มออกมา“เหอะ ไอ้อันธพาล แกต้องอยู่กับหญิงชราคนนี้! วันนี้แกจะต้องไปโรงพักกับฉัน! โทษของแกจะต้องติดคุกไปแปดปี หรือไม่ก็สิบปี!”มาเจอคนไม่รู้กฎหมายเข้าเสียได้ฉินเฉาส่ายหน้า เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้วแต่ตอนนี้ผู้คนบนรถไฟกลับพากันพูดคุยกัน“เขาเป็นโรคจิตแหละเธอ!”“ผู้ชายคนนี้จะหื่นเกินไปแล้ว ไม่ว่าจะกับใครก็ลงมือหมด”“รสนิยมของเขามันแปลกจริง ๆ …..”ฉินเฉาเหงื่อไหลเป็นน˺าตก เขาไม่ได้มีรสนิยมแปลก ๆ เสียหน่อย!แต่ในเวลานี้รถไฟได้วิ่งมาจนถึงสถานีถวนเจี๋ยหูแล้ว ฉินเฉาจึงต้องลงจากรถแต่ผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงดึงแขนของเขาเอาไว้เช่นเดิม “ไอ้อันธพาลแกจะหนีไปไหน? ทุกคนมาช่วยกันจับตัวมันเอาไว้เร็ว!”ทุกคนพากันจ้องมองผู้หญิงคนนี้ด้วยความสนใจ แต่ไม่มีใครที่ก้าวเข้าไปช่วยเลยสักคนในความคิดของพวกเขา ผู้หญิงคนนี้ยังดูหยาบคายมากกว่าฝ่ายชายเสียอีก“พอได้แล้ว”ฉินเ
