ม่คิดที่จะเก็บมันมาใส่ใจแต่ถ้าหากเขาคิดจะมาเปรียบอาจารย์ของเธอ เรื่องนี้มันไม่สมควรเขาซูซานของพวกเธอเป็นเพียงสำนักเล็ก ๆ ที่จะให้นิกายหลัวซามาโขกสับยังไงก็ได้งั้นเหรอ?“ถ้าหากไม่พอใจก็เข้ามาสู้กันสิ”ฉินเฉากวักมือท้าทายเฉินชิง “ถ้าหากเธอสู้กับฉันได้เมื่อไหร่ ฉันถึงจะฟังเธอ”“สู้ก็สู้สิ!” กระบี่ของเฉินชิงลุกโชนไปด้วยเพลิงสีแดงฉานทันที“ถ้าหากเธอมีความสามารถนัก ก็อย่าใช้พลังของนายท่านฉิน”เสี่ยวไป๋ไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี“ถ้าหากประมุขฉินไม่พอใจ ก็เชิญเอาพลังของข้ากลับไปได้เลย…..”เฉินชิงกล่าวด้วยความเย็นชาถานไห่ที่อยู่อีกด้านถอนหายใจออกมาคนที่อยู่ข้างฉินเฉาคงจะรู้สึกว่าเฉินชิงกำลังทำเกินไปแต่พวกเขาไม่เข้าใจความทุกข์ยากของศิษย์ของเขาอีกหนึ่งปีเขาก็จะมีอายุครบหนึ่งพันปีแล้วบนเขาซูซานมีกฎอยู่ว่า ถ้าหากถึงช่วงวัยนี้และยังไม่เข้าสู่ขั้นประกายแสง คุณจะต้องกลายเป็นผู้อาวุโส และเข้าสู่ศาลากระบี่โดยอัตโนมัติส่วนตำแหน่งเจ้าสำนักนั้นจะต้องส่งต่อให้กับศิษย์ที่มีความสามารถต่อไปและตำแหน่งนี้ไม่ใช่ของใครอื่น มันเป็นของเฉินชิงถึงแม้ว่าโม่เทียนหยาจะมีพลังสูงกว่าเล็กน้อย แต่ว่านั่นคือก่อนหน้านั้นตอนนี้เฉินชิงก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วจนน่าทึ่งและในอนาคต ศักยภาพของเธอก็มีแนวโน้มที่จะก้าวหน้าไปได้ไกลกว่าโม่เทียนหยาซึ่งมีกายาเซียนดังนั้นบนไหล่ของเฉินชิงจึงต้องแบกรับภาระของเขาซูซ
