บทที่ 217 การตรวจสอบของปีศาจ
“ที่รัก คุณ…”
“ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้น ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนี้เลย”
หลินเหม่ยเสวี่ยพูดกับเสี้ยวจ้านอีอย่างจนปัญญา
เสี้ยวจ้านอีชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าท่าทางของเขาดูจะรุนแรงเกินไปสักหน่อย
เมื่อได้สติ เสี้ยวจ้านอีก็ผ่อนคลายสีหน้าลง พร้อมกับหันไปมองคนรักด้วยแววตาอ่อนโยน
“ฮ่า ๆ ๆ ผมคงจะตกใจมากเกินไปจริง ๆ สินะเหม่ยเสวี่ย”
“จริง ๆ แล้วอาการบาดเจ็บของผมไม่ได้รุนแรงอะไรมากมาย อีกไม่นานก็น่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”
“ที่ผมอยากจะพักรักษาตัวก็เพราะช่วงนี้ธุรกิจรัดตัวมาก แถมยังมีความกดดันจากพ่อที่คอยเร่งให้ผมทำข้อตกลงขอความร่วมมือหลายอย่างกับทางโรงพยาบาลให้สำเร็จโดยเร็วอีก”
“เหตุผลหลัก ๆ ที่ผมเลือกนอนโรงพยาบาลก็เพราะต้องการหนีความวุ่นวายด้วยนั่นแหละ”
“ถ้าไม่เชื่อ คุณให้หมอหานตรวจดูก็ได้ ผมไม่ได้เป็นอะไรมากจริง ๆ!”
แต่ทันทีที่เสี้ยวจ้านอีพูดจบ เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
เขาหันไปมองหานชิงอวี่อย่างร้อนรนพร้อมกับคิดในใจว่า แค่จะขอร้องให้อีกฝ่ายช่วยโกหกยังยากเย็นเลย
แล้วนี่ยังจะให้หานชิงอวี่ช่วยตรวจอีก เขาจะยอมได้อย่างไร
บางที…
เสี้ยวจ้านอีรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง เขามองไปยังใบหน้าของหานชิงอวี่ด้วยความกระวนกระวายใจ
หมอหานคงไม่ใช้โอกาสนี้เปิดเผยเรื่องที่เขาทำออกมาหรอกมั้ง?!
เดิมทีหานชิงอวี่ก็มีความคิดเช่นนั้น แต่พอกำลังจะเปิดปาก หลินเหม่ยเสวี่ยที
