บทที่ 216 แค่คิดก็ไม่ได้!
“หมอหาน คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ เขาเรียกหมอหานโดยเฉพาะเลย!”
“รีบไปดูหน่อยเถอะค่ะ ไปเจอเขาสักหน่อย”
พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินมาสะกิดไหล่หานชิงอวี่เบา ๆ
ขณะที่แพทย์หนุ่มหันกลับมามอง พยาบาลสาวก็หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้ผู้คนที่พบเห็นรู้สึกว่าเธอน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน
“โอเค เดี๋ยวผมไปดู”
หานชิงอวี่ตอบ พร้อมกับขยิบตาให้กับอิงชื่อจ้ง
อิงชื่อจ้งมองเขาด้วยสายตาปลาบปลื้มและเอ่ยว่า
“เอาล่ะ ไปดูคนไข้ของนายต่อเถอะ ไว้ว่าง ๆ ฉันจะเลี้ยงข้าวตอบแทน!”
คราวนี้กลับเป็นหานชิงอวี่ที่แปลกใจ
ในโรงพยาบาลศูนย์ อิงชื่อจ้งขึ้นชื่อเรื่องความฉลาดทางอารมณ์ต่ำที่สุดในบรรดาแพทย์แผนกผู้ป่วยนอก
แม้จะบอกว่าตัวเองซื่อตรง ไม่ประจบสอพลอใคร คิดแต่จะพัฒนาตัวเองไปในเส้นทางเดียวกับซือหม่าว่านหยาง แต่ซือหม่าว่านหยางนั้น นับได้ว่าเป็นคนที่ภายนอกกลม ภายในเหลี่ยม ส่วนอิงชื่อจ้ง หากจะพูดกันตรง ๆ แล้ว เรียกว่า เหลี่ยมทั้งนอกและในก็คงจะได้
หากไม่เห็นแก่ที่อิงชื่อจ้งเป็นคนดีพอใช้ เขาคงกลายเป็นเป้าโจมตีในโรงพยาบาลศูนย์ไปแล้ว
การที่เขาเอ่ยปากชวนเลี้ยงข้าวแบบนี้ นับว่าแปลกมาก
“โอเค ฉันจะรอแล้วกัน”
หานชิงอวี่ยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินไปยังห้องคนไข้ห้องอื่น
เขาพอจะคาดเดาได้ว่าใครกันที่กำลังตามหาเขา
ช่วงหลังมานี้ในโรงพยาบาลศูนย์ หานชิงอวี่มักรับหน้าที่ผ่าตัดเล็ก ๆ น้อย ๆ เนื่องจากที่นี่ยังไม่ค่อยมีใครรู้จักเขาดีพอ จึง
