บทที่ 215 ก้าวออกจากคอมฟอร์ทโซน
ในชั่วขณะนั้น อิงชื่อจ้งยังคงมีความไม่เชื่ออยู่บ้าง
สำหรับเขาแล้ว หลินหม่านชางไม่เพียงแต่เป็นแพทย์อาวุโสในโรงพยาบาลระดับสูง แต่ยังเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงนี้อีกด้วย
เป็นไปไม่ได้เลยที่แพทย์อาวุโสคนนี้จะใช้อำนาจบาตรใหญ่ โดยไม่มีเหตุผล
ดังนั้น เขาจึงได้พูดกับหลินหม่านชางไปตามตรงด้วยวาจาอันสุภาพว่า
“ผู้อำนวยการหลินครับ ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้รับผิดชอบอาการป่วยลักษณะนี้ จึงไม่ค่อยคุ้นเคยสักเท่าไหร่”
“ผมคิดว่าน่าจะให้แพทย์ท่านอื่นที่ชำนาญกว่ามาดูคนไข้ท่านนี้ ถ้าหากเจอในส่วนที่ผมถนัด ผมจะเข้ามาสอบถามอีกครั้งเองครับ”
อิงชื่อจ้งพูดด้วยความระมัดระวัง ถ้อยคำที่ใช้ก็แฝงไปด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน
แต่ดูเหมือนหลินหม่านชางจะไม่ค่อยพอใจในท่าทีของเขาสักเท่าไหร่
เขาจ้องมองแพทย์หนุ่มที่อยู่ตรงหน้า แล้วพูดด้วยท่าทางรังเกียจ
“ผมว่าพวกคนรุ่นใหม่สมัยนี้ไม่ค่อยชอบศึกษาค้นคว้าสิ่งต่าง ๆ อย่างละเอียดแล้วสินะ”
“เคยได้ยินคำพูดนี้มาก่อนไหม? ที่ว่าต้องก้าวออกจากคอมฟอร์ทโซน แต่ดูคุณสิหมออิง”
“ผมคิดว่าคุณคงจะอยู่ในคอมฟอร์ทโซนของตัวเองมานานเกินไปแล้ว!”
“แล้วแบบนี้ คุณจะมีความก้าวหน้าได้อย่างไร!”
“หรือว่าแพทย์ในโรงพยาบาลศูนย์ของคุณ ก็เป็นแบบคุณกันทั้งหมด พอมีผลงานนิดหน่อยก็หลงตัวเองกันใหญ่!”
ถึงตอนนี้ อิงชื่อจ้งจึงได้สังเกตเห็นว่าคำพูดของหลินหม่านนชาง ดูเหมือนจะมีนัยแอบแฝงบางปร
