ละลืมที่จะฟังเรื่องผี“ฉันจะเล่าต่อแล้วนะ”กลิ่นกายสาวอันเป็นเอกลักษณ์จากร่างกายของชิอิงทำให้ฉินเฉาลุ่มหลงจนลืมหาทางกลับ แต่เขาเดินอยู่ในท่ามกลางหมู่ดอกไม้อยู่บ่อยครั้ง ทำให้เขามีความสามารถในการปรับตัวที่ค่อนข้างแข็งแกร่งและรู้สึกตัวได้อย่างรวดเร็ว“อืม….”ชิอิงก้มหน้าลง แสงจากเทียนไขส่องกระทบใบหน้าที่กำลังแดงเถือกของเธอ“ตอนนั้นฉันได้เห็นเงาของผู้หญิงที่กำลังสะท้อนอยู่ในกระจก!ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดนอนสีน˺าเงินและใช้ดวงตาสีเข้มจ้องมองมาที่ฉันในตอนนั้นฉันกลัวจนใจเต้นแรงและรีบหันหน้ากลับไปมอง แต่ในห้องน˺ากลับไม่มีใครอยู่ และร่างของผู้หญิงที่สะท้อนอยู่ในกระจกเมื่อครู่นี้ก็หายไปแล้ว”เมื่อได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นได้ปรากฏตัวออกมาและหายไป ชิอิงก็อดไม่ได้ที่จะจับแขนฉินเฉาและขยับร่างกายของเธอให้แนบชิดกับฉินเฉาอุณหภูมิของเธอถูกส่งผ่านไปถึงร่างกายของฉินเฉาฉินเฉาสูบบุหรี่ ก่อนที่จะเล่าต่อไปว่า “ฉันเป็นคนที่ใจแข็งมาก แต่ในตอนนั้นฉันกลัวจนฉี่แทบราด เพราะว่าตอนเด็ก ๆ ฉันเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในบ้านพูดเอาไว้ว่าบางสิ่งอาจจะมองไม่เห็นได้ด้วยตา แต่เมื่อมองผ่านกระจก แก้ว หรือกล้องถ่ายรูป เราอาจจะเห็นร่างของพวกเขาได้อย่างไม่ตั้งใจ”“อ๊า…..”ร่างกายของชิอิงสั่นเทิ้ม ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าบริเวณรอบ ๆ ตัวเธอมันมืดมนไปหมด ราวกับว่ากำลังมีสิ่งที่เธอไม่สามารถมองเห็นได้แออัดกันอยู่มากมาย เธอมองไม่เห็นพวกเขา แต่พวกเขากำลัง
