ระฆังสีดำไม่ว่าจะด้วยมือหรือด้วยหัวไหล่ ทุกคนต่างตั้งท่าเพื่อเตรียมพร้อม“เตรียมตัว หนึ่ง สอง สาม! ไปเลย!”เมื่อได้ยินเสียงให้สัญญาณของจองโฮจุน ทหารหลายนายก็รวบรวมพลังผลักระฆังสีดำอันนี้“ฮึ่บ!”เส้นเลือดปรากฏขึ้นตามใบหน้า อีกทั้งเหงื่อยังแตกเต็มหน้าผากใบหน้าของพวกเขากลายเป็นสีแดงแต่ระฆังสีดำก็ยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน มันยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับภูเขาไท่ซานเสียงระฆังดังอยู่หลายหน ราวกับกำลังหัวเราะเยาะทหารชาวเกาหลีใต้เหล่านี้“กัปตันครับ มันไม่ขยับเขยื้อนเลย! นี่มันอะไรกันแน่!”ในที่สุดทหารนายหนึ่งก็ตะโกนโอดครวญขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกว่ามันแปลก ๆ …..”จองโฮจุนปาดเหงื่อ “ช่างมันเถอะ ไปเอาเลื่อยมาตัดซะ”เมื่อเขาสั่งเช่นนั้น ลูกน้องก็ไปเตรียมเลื่อยตัดมาทันทีทางด้านเจิ้งซือฉีและเฉิงอิงที่อยู่ด้านในได้ยินว่าจะใช้เลื่อยตัดหัวใจของพวกเธอก็แทบจะหลุดออกมา“จะทำยังไงกันดี….”เจิ้งซือฉีกระซิบ “ฉันได้ยินภาษาเกาหลี… ท่าทางพวกเขาจะเป็นสายลับจากเกาหลีใต้…..”“เอานี่ไป…..”เฉิงอิงเอาปืนพก PPK ยัดใส่มือของเจิ้งซือฉี หลังจากที่กลับมายังประเทศบ้านเกิด ฉินเฉาก็มอบมันให้เธอเอาไว้ใช้ป้องกันตัวเองแต่ตอนนี้รวมกันเป็นสองคนแล้ว ทั้งตัวเธอและเจิ้งซือฉีด้วย“ถ้าหากพวกมันเลื่อยจนมีช่องว่างเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ให้เธอยิงใส่พวกมันทันที”“จะทำได้เหรอ?”เจิ้งซือฉีเอ่ยขัดเล็กน้อย “เท่าที่ฉันได้ยิน ดูเหมือนว
