ไม่ลังเล ในขณะเดียวกันนั้นเกราะเก้ามังกรก็สวมอยู่ลงบนร่างกายของฉินเฉาเช่นกันพลังของเขาที่อยู่ในขั้นกายทองคำชั้นที่สองได้เข้าสู่ขั้นประกายแสงทันทียายมันเถอะ ตอนนี้บิดาอยู่ในขั้นประกายแสง ยังต้องกลัวอสูรโบราณตัวน้อยที่น่ารักอีกเหรอ?ฉินเฉาเรียกใช้พลังราชันย์ภูตเก้าเร้นลับ ร่างกายของเขากลายเป็นควันสีดำและหายไปในอากาศทันทีหางที่สะบัดออกไปนั้นพาใบมีดที่แหลมคมตัดต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ฉินเฉาจนหายไปเป็นแถบซานเส้ากะพริบตา เขาไม่รู้ว่าฉินเฉาอยู่ที่ไหน“เป็นความสามารถที่ดี”ในขณะนั้นเอง เสียงหยอกเย้าก็ดังก้องเข้ามาในหูของเขาชายคนหนึ่งซึ่งสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีดำนั่งอยู่บนต้นไม้ด้านหลัง ในมือของเขาถือเคียวเอาไว้ใบมีดโค้งของเคียววางอยู่บนลำคอของซานเส้า“น่าเสียดายที่มันยังห่างชั้นกับฉันอยู่มาก”“สมแล้วที่เป็นอิงเทียน…..”ซานเส้าเหงื่อออกเต็มแผ่นหลัง แต่เขาไม่แสดงออกให้ฉินเฉารู้ เขายังคงกล่าวอย่างสงบว่า “ดูเหมือนว่าพลังของเจ้าจะเพิ่มขึ้นจากแต่ก่อนมาไม่รู้กี่เท่า แต่ข้าขอแนะนำให้เก็บเคียวของเจ้ากลับไปซะ เพราะข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตของเจ้า”“เฮ้ แกไม่ได้จะมาหาฉันเพื่อดื่มชาและพูดคุยกันหรอกใช่มั้ย?”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะกล่าวปราชดปราชันพร้อมรอยยิ้ม “ต้องใช้วิธีโรคจิตแบบนี้ด้วยหรือไง?”เขาเองก็รู้สึกโกรธมากไอ้หมอนี่มันกล้าทำเรื่องหยาบคายในโรงเรียนของบิดา!ชื่อเสียงบิดาถูกทำลายจนย่อยยับ!อย่า
