งไรก็ตาม เขาควรจะฟังคนสมองไม่ดีคนนี้ก่อน“พูดมาสิว่าทำไมแกถึงไม่อยู่ในสุสานซานไห่ แล้วมาทำอะไรในถิ่นของฉัน! และแกยังทำให้นักเรียนของฉันต้องหวาดกลัวอีก! แกดูสิผู้หญิงสวย ๆ ต้องกลัวจนเป็นบ้าเพราะแก!”ฉินเฉาใช้มืออีกข้างชี้ไปยังซูเสี่ยวม่านที่นั่งมองอยู่อีกด้านอย่างโง่งมฉันไม่ได้เป็นบ้าสักหน่อย!ซูเสี่ยวม่านอยากจะตะโกนออกมา แต่เมื่อเห็นรูปร่างอันน่ากลัวของซานเส้าและเคียวสีดำ เธอก็กลืนคำพูดของเธอกลับลงคอสองคนนี้…เป็นสัตว์ประหลาด…..“เคี๊ยก ๆ ๆ แค่เล่นสนุก ๆ เท่านั้น แค่เล่นสนุกเอง…..”ซานเส้ากล่าวออกมา“ยายแกเถอะ หยุดหัวเราะสักที น่าเกลียดเป็นบ้า”“เฮ้? จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นทำไมเทาเที่ยถึงบอกว่าเสียงหัวเราะของข้ามันน่าฟังล่ะ?”“เอ่อ รสนิยมของพวกนั้นแย่จริง ๆ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบพูดธุระของแกมา”“ดี เจ้าดูกังวลอย่างกับลิง”“เชี่ย ระหว่างพวกเราสองคนใครกันแน่ที่เหมือนลิง? เชื่อเถอะว่าบิดาจะตัดหางของแกแน่!”“ไม่! ข้าชอบหางของข้าที่สุด เจ้าไม่คิดว่ามันสวยหรือไง? อ๊า! หะหางของข้า!”ฉินเฉาตวัดเคียว ตัดสิ่งที่ซานเส้าชอบที่สุดออกมาเป็นสองท่อน“ดี ตอนนี้แกก็ไม่มีอะไรให้ชอบแล้ว รีบพูดมาซะ”เมื่อมองซานเส้ากำหางของตัวเองเอาไว้และกรีดร้องออกมาอย่างน่าสงสาร ฉินเฉาก็กล่าวอย่างไร้อารมณ์“เฮ้ ข้าโกหกเจ้า หางของข้าสามารถงอกขึ้นมาใหม่ได้!”ซานเส้าเก็บเสียงกรีดร้องกลับไป ในชั่วพริบตาหางของเขาก็กลับมาเป็นเช่นเดิม“ฮึ่ม
