ะรังเกียจกันทำไมล่ะ ฮี่ ๆหลังจากที่คิดแบบนั้น ฉินเฉาก็ยื่นมือไปเปิดประตูห้องทำงานสายลมแรงพัดผ่านมา ฉินเฉาโยกหัวหลบไปทางด้านซ้ายอย่างไม่รู้ตัวเพล้ง!ทันใดนั้นแจกันใบหนึ่งก็กระแทกเข้ากับกำแพงใกล้ ๆ ศีรษะของฉินเฉาทันที“ใครให้เข้ามา ออกไปซะ!”ซูเฟยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาสีฟ้าที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่นตาลุกโชนไปด้วยความโกรธ“ผู้อำนวยการซู นี่ผมเอง คุณอย่าเพิ่งโกรธเลย ใจเย็นลงก่อน!”ฉินเฉารีบกล่าวออกมา“ฉินเฉา?”เมื่อซูเฟยมองเห็นชัด ๆ และเห็นว่าไม่ใช่นักข่าวที่จะเข้ามาสัมภาษณ์ เธอก็ค่อย ๆ วางที่เสียบปากกาหยกในมือลง“ใช่แล้ว ผมเองครับผมเอง ผู้อำนวยการซูโกรธจนระเบิดอารมณ์แบบนี้ได้ยังไง”“ถึงเป็นนายก็ต้องออกไปให้พ้นหน้าฉัน!”ที่เสียบปากกาหยกในมือของซูเฟยถูกขว้างไปใส่ฉินเฉาทันที“ไอ้หยา!”ฉินเฉารีบยื่นมือไปคว้าที่เสียบปากกานั้นเอาไว้ แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม“จะทำร้ายผมก็ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ที่เสียบปากกาอันนี้มันแพงถ้าหากพังไปคงจะน่าเสียดายแย่”“ฆ่านายให้ตายสิถึงจะดี!”ซูเฟยเริ่มมองหาของบนโต๊ะทำงานและโยนมันไปอีกครั้งหมึกเอย ปากกาหมึกซึมเอย เอกสารเอย ทุกอย่างและแม้แต่แว่นตาได้ถูกโยนออกไปโชคดีที่ฉินเฉาเป็นผู้ฝึกตน เขาจึงสามารถวางของทุกอย่างลงพื้นได้“ผู้อำนวยการซู บอสซู คุณใจเย็นลงก่อนไม่ได้เหรอ!”“ฉันใจเย็นไม่ได้แล้ว!”ซูเฟยยื่นมือไปคว้าหน้าจอคอมพิวเตอร์แบบ LCD บนโต๊ะและกำลังจะโยนใส่ฉินเฉาอย่างหมายมั่นให้เขาต
