ลหลี่นาไประหว่างทาง”“อย่าสุภาพนักเลยครับ ผมเห็นหลี่นาเป็นน้องสาวของผม น้องสาวจะไปมหาวิทยาลัย ทำไมพี่ชายจะไปส่งเธอไม่ได้”“ใช่ ๆ ….”ซูเหม่ยไม่ได้สนใจมากนัก แต่หลี่นาแอบมองค้อนใส่ฉินเฉาเป็นครั้งที่สองแล้วฉินเฉาคิดในใจว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คงจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ ตอนนี้เธอถึงกับกล้ามองค้อนใส่พี่ฉินเฉาของเธอ“พี่สาวซูส่งแค่นี้ก็พอครับ จากตรงนี้ยังมีผมอยู่ด้วย”ฉินเฉาและหลี่นากล่าวลาซูเหม่ยเมื่อมองลูกสาวเดินผ่านประตูทางออกออกไป ซูเหม่ยก็กลั้นน˺าตาเอาไว้ไม่อยู่หลี่นาเองก็เศร้าเช่นกัน เธอจะต้องจากแม่ไปไกลเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น“อย่าเสียใจไปเลย เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน”เมื่อออกมาจากชานชาลา ฉินเฉาก็จับมือของหลี่นาเอาไว้ตอนนี้เขาสวมแว่นกันแดดเอาไว้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเกิดปัญหาถึงแม้ว่าช่วงเวลาที่เขาโด่งดังจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่บางทีอาจจะมีคนจดจำเขาได้ และเกิดปัญหาแปลก ๆ ขึ้นมา“แต่พี่ฉินเฉาไม่ได้อยู่กับฉันตลอดเวลาสักหน่อย”หลี่นากล่าวอย่างน่าสงสาร“เฮ้ บางทีเธออาจจะได้เจอคนดี ๆ ในมหาวิทยาลัยก็ได้”ฉินเฉาเอ่ยหยอกเย้าหลี่นารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที เธอปัดมือของฉินเฉาออกแล้วเดินหนีไป“นานาน้อย ฉันล้อเล่น”“พี่ฉินเฉางี่เง่าที่สุด”หลี่นากล่าวออกมา แต่เธอหยุดฝีเท้าเอาไว้และรอให้พี่ฉินเฉาของเธอตามมา“ต่อไปพี่ฉินเฉาห้ามพูดแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่นับว่าพี่คือพี่ฉินเฉาอีกต่อไป”หลี่นาพูดกับฉินเฉาอย่างจริงใจ“
