ใช่ ๆ ๆ หลี่นาน้อย ทรงพระเจริญหมื่นปี พี่ฉินเฉาผู้นี้สมควรตายต่อไปนี้ถึงตายก็จะไม่พูดแบบนี้อีก!”“ห้ามคิดแบบนี้ด้วย!”หลี่นากล่าวเสริมมาอีกหนึ่งประโยค“ไม่คิด ไม่คิด…..”ฉินเฉาเหงื่อตก จู่ ๆ หลี่นาน้อยผู้อ่อนโยนมาโดยตลอดกลับเอาแต่ใจขึ้นมา“แล้วไป”หลี่นาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ใช่แล้ว ฉันกับชางลั่วนั่งด้วยกัน ไม่รู้ว่าเธอมาถึงแล้วหรือยัง”เมื่อพูดจบก็มองไปรอบ ๆสถานีรถไฟกว้างใหญ่เกินไปจนทั้งคู่มองหาใครไม่เจอ“ขึ้นรถกันเถอะ ยังไงเธอก็ต้องตามขึ้นมาอยู่ดี”ฉินเฉาจำได้ว่าครั้งก่อนสาวน้อยคนนั้นอ้วกใส่นานาน้อย เขาจึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ “ฉันจำได้ว่าเธอถนัดทางด้านศิลปะ”“อืม เธอเรียนเกี่ยวกับการวาดภาพ เธอวาดได้ดีทีเดียว”หลี่นากล่าวในขณะที่กำลังเดินอยู่ “คนที่ถนัดทางด้านศิลปะจะต้องมีผู้ชายมาจีบเยอะแน่นอน ฉันได้ยินมาว่าเด็กผู้หญิงในภาควิชาศิลปะคือสาวสวยในมหาวิทยาลัย”“นานาน้อยของฉันก็ไม่เลวเลย!”ทันใดนั้นฉินเฉาได้พูดขึ้นมา “ถ้ามีการจัดอันดับสาวงาม ฉันว่านานาน้อยจะต้องถูกบังคับให้ไปต่อสู้ด้วยแน่ ๆ”“ผู้อื่นไม่ได้ไปอยู่ในอันดับสาวงามใด ๆ หรอก”หลี่นากล่าวว่า “ทำไมผู้ชายจะต้องมาตัดสินรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงอย่างพวกเราด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ใครอนุญาตให้มาจัดอันดับแบบนี้ พวกเขาได้ถามความคิดเห็นของผู้หญิงแล้วหรือยัง รู้มั้ยว่าผู้หญิงใส่ใจในเรื่องแบบนี้มากแค่ไหน ถูกบอกว่าเป็นอันดับหนึ่ง อันดับสอง แล้วถ้าหากอันดับสองเ
