บวยไม้ ก็รีบไสหัวไปจากบิดาซะ!”ไป๋เจี่ยวเจียวเป็นอสูรฝึกตน ฉินเฉาจึงไม่กลัวว่าเธอจะพ่ายแพ้ เขากอดอกและดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆไป๋เจี่ยวเจียวไม่หยุด เธอเห็นงูที่กำลังจะถูกกินเต็มไปด้วยความโศกเศร้า“เฮ้ เอาขวานมาด้วยเหรอ”ไป๋เจี่ยวเจียวเบ้ปาก “ถ้าแกมีความสามารถพอที่จะฟันฉันได้ ก็มาฟันเลย”“สาวน้อย ฉันว่าเธอกำลังหาที่ตาย!”พ่อค้าขายของเถื่อนคนนี้ก็เป็นนักล่าเช่นกัน ไม่รู้ว่าตัวเขาเปื้อนเลือดมามากเท่าไหร่แล้ว เมื่อถูกไป๋เจี่ยวเจียวยั่วโมโหเข้า ดวงตาของเขาก็แดงก˹า และคว้าขวานเข้าไปจามแขนของไป๋เจี่ยวเจียวทันทีเขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าถ้าตนใช้ขวานจามคนตายก็จะจบเรื่อง“ดี เข้ามาเลย!”ไป๋เจี่ยวเจียวตะโกนออกมาเสียงดัง เธอเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่าอีกฝ่าย เธอกู่ร้องออกมาและส่งฝ่ามือกระแทกเข้าไปยังใบหน้าของพ่อค้าขายของเถื่อนผลัวะ!เสียงนี้ดังชัดเจนมาก พ่อค้าขายของเถื่อนรู้สึกขายหน้าครั้งใหญ่เขาถือขวานเอาไว้ในมือ และรู้สึกมึนงงขึ้นมาเล็กน้อยฝ่ามือของผู้หญิงคนนี้ไวมาก เขาเพิ่งพูดออกมาแค่คำเดียวไม่ใช่เหรอ?ในไม่ช้าความโกรธของเขาปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาหยิบขวานขึ้นมาและไม่ว่าจะจามไปตรงไหน ก็ไม่โดนไป๋เจี่ยวเจียวเลยสักครั้ง“ตาฉันบ้างแล้ว!”ไป๋เจี่ยวเจียวยกเท้าขึ้นมาเตะข้อมือของพ่อค้าขายของเถื่อน ทันใดนั้นขวานก็หลุดมือ และลอยออกไปทางฮัวเหนียงทันทีฮัวเหนียงยังคงนิ่งสงบ เธอถกแขนเสื้อขึ้นและนำขวานเข้าไป การเคลื่อนไหวนี้เป
