็นไปอย่างรวดเร็วมากจนคนอื่นมองตามไม่ทัน และขวานเล่มนั้นได้หายไปแล้ว“เชี่ย สาวน้อยคนนี้มีวิชา….”พ่อค้าขายของเถื่อนเจ็บข้อมือมาก เขาเข้าใจแล้วว่าตนได้มาเจอกับคนที่มีวิชา เขาถอยหลังออกไปหลายก้าวและตะโกนออกมา “อย่าเข้ามา! บอกไว้เลยว่าฉันรู้แล้ว! ถึงพวกแกจะมีวิชา แต่พวกเราก็จะฆ่าแกให้ตายด้วยคมมีด!”“พูดอะไรไร้สาระ! ถ้าวันนี้ฉันไม่ต่อยจนเห็นฟันของแก ไป๋เจี่ยวเจียวผู้นี้คงกลืนเสียงตัวเองไม่ได้!”ไป๋เจี่ยวเจียวไม่ได้คิดจะเตะให้จบเรื่อง เธอย่างกรายเข้าไป และคว้าตัวพ่อค้าขายของเถื่อนเอาไว้อย่างรุนแรงวันนี้พ่อค้าขายของเถื่อนผู้นี้โชคร้ายแล้ว เขาไปบอกว่าตัวเองนำงูมาขาย แถมขายให้ใครไม่ขาย กลับไปขายให้อสูรงูทั้งสองตนสำหรับคนคนนี้ ฉินเฉาทำได้เพียงส่งคำพูดนี้ให้เขาเท่านั้นพ่อค้าขายของเถื่อนเหมือนหมูที่ถูกฆ่า ฟันหลายซี่ของเขาหลุดกระเด็นออกไป ทั้งใบหน้าอาบไปด้วยเลือด หมัดของไป๋เจี่ยวเจียวต่อยอีกฝ่ายราวกับต่อยกระสอบทรายอย่างไรอย่างนั้น“ไม่ต้องต่อยแล้ว… ฉัน ฉันผิดไปแล้ว…..”พ่อค้าขายของเถื่อนร้องขอความเมตตาซ˺าแล้วซ˺าเล่าหลังจากที่ไป๋เจียวเจียวระบายอารมณ์เสร็จแล้ว เธอก็ปรบมือและกล่าวว่า “เอาล่ะ รีบปล่อยงู ตัวนิ่ม และทุกสิ่งทุกอย่างในรถมาให้ผู้หญิงคนนี้ซะ!”“หา?”พ่อค้าคนนั้นเบิกตากว้างทั้งหมดนี่คือเงินทั้งนั้น!หากปล่อยไป เขาจะไม่ทุกข์ใจแย่เหรอ“ดูเหมือนว่าแกจะยังโดนอัดไม่พอ!”ไป๋เจี่ยวเจียวยกกำปั้นขึ้นมา“ไม่
