และถลาเข้าไปหาเจ้านายของมันทันทีฉัวะแต่ทันใดนั้นกลับมีกระบี่สีขาวตกลงมาจากท้องฟ้าและปักอยู่บนพื้นดินตรงหน้าทันใดนั้นลิงน้อยก็หวาดกลัว มันนั่งลงบนพื้นแต่โดยดี“ปล่อยข้านะเจ้าคนเลว!”ซวนหยวนเย่หยู่สะบัดแขนเสื้อที่ห่อหุ้มด้วยลมปราณ แขนเสื้อม่านเมฆาตบลงไปบนใบหน้าของฉินเฉาทันที“ทำได้ดี”หลังมือของฉินเฉาปรากฏพลังฝ่ามือปีศาจเก้าเร้นลับ เขาใช้มันตบลงไปพรึบ!ฝ่ามือของเขาได้ทำให้เพลิงหยินเก้าเร้นลับลุกไหม้แขนเสื้อของซวนหยวนเย่หยู่ทันที“อ๊า!”ซวนหยวนเย่หยู่ตกใจมาก เธอรีบฉีกแขนเสื้อข้างขวาของตัวเองทิ้งไปอย่างรวดเร็ว“จงฉีกออก!”เมื่อแขนเสื้อร่วงลงไปบนพื้นก็ถูกเพลิงสีขาวกลืนกินจนหายไปแต่แขนขาว ๆ และไหล่อันงดงามของเธอพลันปรากฏสู่สายตาของฉินเฉาวิวทิวทัศน์ชั้นดีของสาวสวยทำให้ฉินเฉาอดที่จะนิ่งค้างไปไม่ได้“ลามก!”ซวนหยวนเย่หยู่อับอายมาก เธอไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายจะมีวิชาฝ่ามือใด ๆ เท้าของเธอเตะเข้าไปที่หว่างขาของฉินเฉาทันใดนั้นฉินเฉายื่นมือออกไปจับเท้าข้างนั้นของเธอเอาไว้ ก่อนจะพลิกร่างกายของเธอ และยกเอวเธอขึ้นมาไว้บนไหล่ของเขาซวนหยวนเย่หยู่รู้สึกราวกับกำลังขี่ก้อนเมฆ เธอถูกพาดอยู่บนหลังของฉินเฉาทันใดนั้นเธอทั้งรู้สึกอับอายและวิตกกังวล หมัดเล็ก ๆ ทั้งสองข้างส่งพลังลมปราณเข้าไปทุบหลังของฉินเฉาไม่หยุด“คนเลว เจ้า…เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”ซวนหยวนเย่หยู่จะพูดอะไรได้ ในเมื่อเธอเป็นปรมาจารย์ในขั้นวิญญาณแรกก่อตั้งแต่กำปั
