บี่ปทุมพิสุทธิ์ “หากเป็นคนที่ชั่วร้ายก็จะหนักเป็นพิเศษ”“เจ้ากล้าพูดว่าคนที่ชั่วร้ายงั้นเหรอ!”จางยู่หมิ่นขบกรามแน่น“ใช่ ฉันพูดถึงนายนั่นแหละ”ฉินเฉายักไหล่ “นายเป็นคนประเภทไหนถึงมากัดฉันล่ะ!”ฉินเฉาเกลียดชังคนหยิ่งผยองเป็นที่สุด เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหยิ่งเช่นนี้เขาจึงอดไม่ได้ที่จะยั่วยุ“เจ้า!”จางยู่หมิ่นโกรธมาก เขาลุกขึ้นยืนแล้วมองไปข้างหน้า ทันใดนั้นเลือดก็สูบฉีดขึ้นมาพรวด!เลือดของเขาทะลักออกมาเปื้อนหิมะตรงหน้า“ท่านอาจารย์!”“เจ้าสำนัก!”เหล่าศิษย์ในสำหนักหลงโหยวพากันตื่นตระหนก พวกเขารีบก้าวเข้าไปหาจางยู่หมิ่น“เจ้า เจ้า… ดี ข้าจะจดจำเจ้าเอาไว้! บอกชื่อและสำนักของเจ้ามาซะ!”“ฉันชื่อฉินสือเอ้อ”ฉินเฉาเก็บกระบี่ปทุมพิสุทธิ์เข้าไปในฝักที่คาดบนเอว “ไม่มีสำนัก”“เป็นแค่ผู้ฝึกตนพเนจรตัวน้อย กลับกล้ามายั่วโมโหสำนักหลงโหยวของพวกเรา!”ศิษย์ในชุดเสื้อคลุมสีน˺าเงินตะโกนออกมา “รนหาที่ตาย!”“เฮ้ ๆ รีบไปดูแลเจ้าสำนักของนายเถอะ”ฉินเฉาเบ้ปาก “ไม่อย่างนั้นคนที่จะตายอาจจะเป็นเขาก็ได้”“ฉินสือเอ้อ!”จางยู่หมิ่นตะโกนออกมา “ข้าจะจดจำเจ้าเอาไว้ รอให้ข้าหายดีเมื่อไหร่ ข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับเจ้าแน่”“อยากจะให้ฉันฆ่านายตอนนี้เลยสินะ!”ฉินเฉาเกลียดยามที่ได้ฟังคำขู่จากผู้อื่น จิตสังหารของเขาแผ่ออกมาอย่างมหาศาลในทันที คมกระบี่ที่ชักออกมาได้ครึ่งหนึ่งเปล่งประกาย “ทำให้มันจบเลยดีมั้ยล่ะ?”“เจ้า เจ้า…..”จางยู่หมิ่นรู้สึกหวาดกลัว
