ขึ้นมา ศิษย์ในสำนักก็หลบอยู่ข้างหลังให้เจ้าสำนักอยู่ด้านหน้าคอยจ้องฉินสือเอ้อ“ไม่ได้นะฉินเจินเหริน”ไป๋เจิ้งแนะนำอย่างรวดเร็ว “อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้วหากเจ้ายังลงมืออีก เจ้าก็จะถูกทิ้งไว้ด้านหลัง นั่นไม่ใช่เรื่องที่ซื่อตรงเลย!”“โอเค”ฉินเฉาเก็บกระบี่เข้าไปในฝักอีกครั้ง “ดูสีหน้าของเจ้าสำนักไป๋ตอนที่ฉันล้อเล่นเมื่อกี้สิ”เมื่อเห็นว่าฉินสือเอ้อวางมือ ไป๋เจิ้งและจางยู่หมิ่นก็โล่งใจเด็กคนนี้ไม่ได้เล่นไพ่ตามปกติ ไม่แปลกใจเลยที่เขาเป็นผู้ฝึกตนบนภูเขา“หมอนี่ไม่รู้จักธรรมเนียมหรอก!”ถึงแม้ว่าศิษย์น้องหญิงของเธอจะถูกผู้อื่นช่วยชีวิตเอาไว้ แต่ไป๋เย่ก็ยังคงดูถูกฉินสือเอ้อและคิดว่าเขาเป็นวายร้ายที่จ้องจะฉวยโอกาสผู้อื่นเมื่อได้ยินสิ่งที่ไป๋เย่พูด ไปเจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะจ้องเธออย่างตำหนิฉินเฉาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก สาวน้อยคนนี้เป็นคนไม่มีระเบียบแน่นอนว่าต่อไปก็คงมีผู้อื่นมาดัดนิสัยของเธอเอง เขาขี้เกียจเกินกว่าจะมาลดตัวเองให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเธอ“ขอบคุณค่ะ…..”เหมยหย่าขอบคุณฉินเฉา จากนั้นเธอก็ไปหลบอยู่ด้านหลังศิษย์พี่ใหญ่เมื่อกี้นี้เธอหวาดกลัวจนแทบจะหายตัวไปได้เลยเธอยังต้องการชีวิตของเธอมาก ๆ!ผู้ฝึกตนต้องการที่จะเป็นเซียน และเธอก็จะไม่ตายอยู่บนเส้นทางการเป็นเซียน…..“ความอัปยศในครั้งนี้จะต้องถูกชำระ!”จางยู่หมิ่นสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับสติอารมณ์และกล่าวว่า“เจ้ารอการท้าทายนี้ได้เลย!”“งั้นฉัน
