ก็จะรอด้วยความเคารพ!”ฉินเฉายักไหล่ “ถ้าหาตัวฉันเจอละก็นะ”พรวด!เมื่อได้ยินดังนั้น จางยู่หมิ่นก็เลือดทะลักออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้เหมยหย่าที่กำลังหวาดกลัวได้ยินสิ่งนี้เข้า ก็คิดว่ามันน่าสนใจและรู้สึกผ่อนคลายลงเหอเจิ้นหยู่ที่เป็นคนที่ไม่สนสิ่งใดมากที่สุด ยังต้องตบขาดังฉาดอย่างมีความสุขอยู่ข้าง ๆพี่ชายฉินเจ้าอารมณ์ผู้นี้! รับมือกับสารเลวผู้นั้นจนถึงแม้จะโกรธก็ทำอะไรไม่ได้!“ยอดเยี่ยม… ยอดเยี่ยมนัก…..”จางยู่หมิ่นพึมพำออกมา“ขอบคุณสำหรับคำชม”ฉินเฉายิ้มออกมาจางยู่หมิ่นรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เลิกรามือแน่ เขาจึงบินออกไปเช่นเดียวบิดาด้วยความโกรธเกรี้ยวกล่าวง่าย ๆ คือเขาจะไม่พูดอะไรออกมาอีกแล้วเจ้าสำนักหลงโหยวและเจ้าสำนักเซียนทองคำ ทั้งคู่นั่งรักษาตัวอยู่ท่ามกลางหิมะทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บมากเกินไป หากไม่รักษาน่ากลัวว่าจะไม่สามารถออกเดินทางต่อได้ศิษย์ของทั้งสองสำนักคอยปกป้องเจ้าสำนักเอาไว้ในเวลานี้หิมะเริ่มตกหนักอีกครั้งแต่หิมะนี้กลับแปลกมาก“แย่แล้ว!”ชิวเฟิงหลานได้ยินเสียงเสียงหนึ่งเข้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าตัวร้ายกลับมาอีกแล้ว”คนของสำนักหลงโหยวยังไม่เคยเห็นลิงหิมะ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงได้แต่มองไปรอบ ๆ อย่างแปลกประหลาดจางยู่หมิ่นกำลังเข้าสู่การรักษาตัวอย่างเต็มที่ถึงกล่าวอะไรออกมาไม่ได้ และไม่ได้ออกความเห็นอะไรให้พวกเขาไป๋เจิ้งก็เช่นกัน ไป๋เย่จึงสะพายกระบี่แล้วกล่าวว่า “ปกป้อ
