ะเรียนกระดาษออกมา “เดิมทีตระกูลของท่านอาจารย์และจู่หลงซ่างเหรินแห่งยอดเขาหมอกนั้นมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เมื่อเร็ว ๆ นี้มีข่าวดีของจู่หลงซ่างเหรินแห่งยอดเขาหมอกและส่งบัตรเชิญมาให้ หวังจะให้ท่านอาจารย์เดินทางไป แต่น่าเสียดายที่ตระกูลของท่านอาจารย์ออกเดินทางไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ฉันที่เป็นศิษย์จึงต้องไปร่วมแสดงความยินดีเพื่อท่านอาจารย์ด้วย แต่น่าเสียดายที่ฉันยังไม่เคยเดินทางไปยอดเขาหมอกจึงหลงทางอยู่บนภูเขาหิมะมาเป็นเวลานานแล้ว”“โอ้ เป็นเรื่องโชคดีจริง ๆ!”ศิษย์เอกหลี่เหว่ยหลงกล่าวพร้อมรอยยิ้มทันที “พวกเรากำลังเดินทางไปยอดเขาหมอก เป็นการดีหากจะพาเจ้าไปด้วย”ไป๋เจิ้งพยักหน้า “ไม่เลว นอกจากนี้ยังทำเพื่อความตั้งใจของอาจารย์ด้วย”“ศิษย์พี่…”ไป๋เย่ไม่อยากมีภาระเพิ่มขึ้นเธอจึงทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ไป๋เจิ้งกลับโบกมือและกล่าวว่า “ผู้ฝึกตนทุกคนล้วนแต่เป็นสหายแห่งลัทธิเต๋า เมื่อฉินเจินเหรินกำลังตกที่นั่งลำบากก็ควรจะช่วยเหลือ ยิ่งไปกว่านั้นฉินเจินเหรินก็ดูไม่มีปัญหาอะไรด้วย ฉินเจินเหริน หากเจ้าไม่ติดใจว่าพวกเราเอะอะกันมากเกินไปก็ร่วมเดินทางไปกับพวกเราดีหรือไม่?”“ฉันจะไปติดใจพวกท่านทั้งหลายได้ยังไง แค่ท่านไม่ติดใจว่าฉันเป็นคนภูเขาก็ดีแค่ไหนแล้ว ขอขอบคุณเจ้าสำนักไป๋!”ฉินสือเอ้อโค้งคำนับอย่างมีความสุข“ฉินเจินเหรินสุภาพมากไปแล้ว”ไป๋เจิ้งรีบพยุงตัวฉินสือเอ้อขึ้นมาและกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฉิน
