…เสียงระฆังที่ดังก้องไปทั่วได้ดังรบกวนพลังของขลุ่ยเรียกวิญญาณในระหว่างที่พลังของขลุ่ยเรียกวิญญาณถูกรบกวนอยู่นั้น เหล่าดวงวิญญาณที่แปรเปลี่ยนไปเป็นวิญญาณร้ายก็ยังพุ่งเข้ามาโจมตีคนเป็นอย่างบ้าคลั่ง“สมควรตาย!”ฉินเฉาเรียกกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ออกมาก่อนจะปักเอาไว้ตรงหน้าของเขา จากนั้นจึงวาดสัญลักษณ์พุทธะและส่งคาถาเจ้าแม่กวนอิมเข้าไปในกระบี่ปทุมพิสุทธิ์“โอม! นะ! มี! ปัท! เม! ฮุม!”แสงสีทองสาดส่องไปทั่วทั้งสุสานแห่งนี้ จากนั้นความแค้นเคืองของดวงวิญญาณทุกดวงก็พลันถูกปลดปล่อยไปอย่างรวดเร็วเมื่อดวงวิญญาณกลับสู่สภาวะบริสุทธิ์ ฉินเฉาก็หันกลับไปและพบว่ากุนซือที่พามู่หว่านชิวหลบหนีไปตอนไหนก็ไม่รู้“บัดซบ!”ฉินเฉาวาดกระบี่ฟันกำแพงด้านข้างทันที“ไอ้สารเลวนั่นมันดันหนีไปซะได้! ฉันยังไม่ทันได้รู้เลยว่ามันเป็นใคร!”“นายน้อย…”ท่าทีของแม่นางเจินนั้นดูเจ็บปวดใจมาก “หากท่านวาดกระบี่อีกสักสองหน ข้าคงจะไม่มีที่อยู่แล้ว…..”“โทษที…..”ฉินเฉามองกำแพงที่พังทลายลงไปก่อนจะยักไหล่ด้วยความกระอักกระอ่วน จากนั้นเขาก็เรียกใช้พลังของกระทิงปีศาจเก้าเร้นลับและยื่นมือสัมผัสกับกำแพงพัง ๆหินพลันก่อตัวขึ้นมา กำแพงที่พังทลายลงไปได้รับการซ่อมแซมจนสมบูรณ์ดังเดิม“วิชาของนายน้อยช่างน่าทึ่งจริง ๆ”แม่นางเจินอุทานด้วยความประหลาดใจ“อ่า แต่ก็ยังไม่สามารถรั้งศัตรูลึกลับสองคนนั้นเอาไว้ได้อยู่ดี”ฉินเฉาถอนหายใจออกมาและขับไล่ดวงวิญญาณมากมายที่พากัน
