ฉินเฉาคิดไม่ออกจึงเลิกคิดถึงเรื่องนี้ไปก่อน“ช่างมันเถอะ เสี่ยวไป๋ เธอส่งศิษยานุศิษย์เหล่านี้กลับไปก่อน และบอกให้โม่หลิงเริ่มรักษาพวกเขา”“ค่ะ นายท่านฉิน”เสี่ยวไป๋ก้าวเข้าไปคว้าร่างของศิษย์สองคน และหายกลับเข้าไปในความว่างเปล่าทันทียังเหลือศิษย์อีกสี่คนและฉินเฉาที่ยังรออยู่ที่นี่ทันใดนั้นเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏออกมา และแบกศิษย์สองคนกลับไปอีกครั้งเธอกลับไปกลับมาอยู่สามรอบ จนพาศิษยานุศิษย์กลับไปจนครบทุกคน“แม่นางเจิน ฉันเองก็ต้องกลับไปเหมือนกัน”หลังจากที่ศิษยานุศิษย์ทุกคนถูกพาตัวกลับไปกันหมดแล้วฉินเฉาก็รู้สึกโล่งใจ เขาหันกลับมากล่าวคำอำลากับแม่นางเจิน“หามิได้เจ้าค่ะนายน้อย”แม่นางเจินคำนับฉินเฉาอย่างอ่อนช้อย “ขอบคุณในน˺าใจของนายน้อยที่ช่วยเหลือข้า”“อย่าสุภาพนักเลย”ฉินเฉากล่าวว่า “อันที่จริงเธอจะปล่อยวางเรื่องทั้งหมดเอาไว้และเข้าสู่วัฏสงสาร บางทีพระสวามีของเธออาจจะกำลังรอเธออยู่ที่สะพานไน่เหอก็ได้”“จริงเหรอ”ดวงตาที่เฉยเมยของแม่นางเจินในตอนนี้กลับคลอไปด้วยระลอกคลื่นน˺าตาในทันที“อย่างน้อยที่สุดมันก็มีโอกาสที่จะเป็นแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ”ฉินเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “แม้ว่าเธอจะไม่เจอเขาบนสะพาน แต่ในชาติภพหน้าอาจจะกลับมาเจอกันอีกครั้งก็ได้”“เจ้าค่ะ ข้าเชื่อในนายน้อย”แม่นางเจินตัดสินใจอย่างหนักแน่นแล้ว “ข้าจะเข้าสู่วัฏสงสารเพื่อไปสานต่อความสัมพันธ์ที่ยังไม่ได้บรรจบกันของข้ากับพระสวามีในชาติภพหน้า”“อืม ฉันขออวย
