พรให้เธอด้วย”ฉินเฉาพยักหน้าก่อนจะเรียกใช้พลังของแมงมุมพิษเก้าเร้นลับ และหายไปในความว่างเปล่าทันที“ขอบคุณนายน้อย…..”แม่นางเจินรู้สึกซาบซึ้งมาก เธอโค้งคำนับยังทางที่ฉินเฉาได้หายตัวไปเธอหลับตาลงและนึกถึงใบหน้าของพระสวามีของเธอพระองค์เป็นเจ้าชาย และยังเป็นเจ้าชายที่สง่างามมาก อีกทั้งยังอ่อนโยนแล้วถ่อมตนน่าเสียดายที่เธอยังไม่ได้ให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวคนถัดไปจึงไม่ได้มีชีวิตรักที่หวานชื่น“พระสวามีกำลังรอคอยข้าอยู่…..”แม่นางเจินตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะไม่เป็นผีที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป ทันใดนั้นประตูสู่วัฏสงสารก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าจากนั้นยมทูตในชุดดำก็ก้าวออกมาจากประตู เขาถือโซ่จับวิญญาณเอาไว้และตรงเข้ามาอยู่ต่อหน้าแม่นางเจิน“เป็นผีสาวพันปีนี่เอง เกิดอะไรขึ้นล่ะ เจ้าเหนื่อยกับโลกใบนี้แล้วงั้นเหรอ?”ยมทูตไม่คาดคิดว่าผีสาวพันปีผู้ไม่คิดจะกลับไปมีชีวิตตนนี้ จะอยากไปทนทุกข์ทรมานยังวัฏสงสารอีกครั้งหนึ่ง“เพราะพระสวามีของข้าอยู่ในวัฏสงสารเจ้าค่ะ”แม่นางเจินยิ้มออกมา“เฮ้ ท้ายที่สุดก็หนีไม่พ้นความเจ็บปวดแห่งธุลีแดงสินะ”ยมทูตหัวเราะออกมา “แต่มันก็ดีกว่าการอยู่เป็นผีเร่ร่อน มาเถิดมาคล้องโซ่จับวิญญาณนี้เอาไว้และไปถนนน˺าพุเหลืองกับข้า”ยมทูตกล่าว ก่อนจะรัดโซ่จับวิญญาณรอบลำคอของแม่นางเจินแต่ในขณะนั้นเองกลับมีเสียงขลุ่ยดังก้องอยู่ในสุสานยมทูตขมวดคิ้วแล้วพูดกับตัวเองว่า “แปลกจัง เสียงขลุ่ยในสุสาน
