คนบนโลกมีเยอะมาก ถ้าพวกมันจะหาใครสักคนพวกเราก็หยุดไม่ได้หรอกใช่มั้ยล่ะ ท้ายที่สุดแล้วดูเหมือนว่าในสายตาของพวกมนุษย์ เทวทูตจะมีศักดิ์ศรีมากกว่าปีศาจอย่างพวกเรา”“หึ ๆ … พวกนั้นมันมีศักดิ์ศรีที่ไหน”ฉินเฉาจำได้ดีถึงสิ่งที่เหล่ามนุษย์นกได้ทำเอาไว้ เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น“ดังนั้นปีศาจก็เลยดีกว่าใช่มั้ย…..”“ดีกับผีน่ะสิ ยั่วโมโหจะตาย!”ป้าบ! ฉินเฉาตีบั้นท้ายนุ่ม ๆ ของโรซี่แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ณ เกสต์เฮ้าส์แห่งหนึ่งในลาสเวกัสซูเหยาปาโทรศัพท์ลงกับพื้นและนั่งลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดแมรี่อิงตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา และยื่นพวงองุ่นให้“นายท่านซู อย่าโมโหไปเลย กินองุ่นก่อน…”“กินกับผีสิ!”ซูเหยาผลักพวงองุ่นในมือของแมรี่ออกไป เขาพูดออกมาด้วยความโกรธว่า “ตาแก่นั่นมันระงับบัญชีของฉันไปสองบัญชี มันจะให้ฉันเร่ร่อนไปตามถนนหรือไง!”“ฮิ ๆ นายท่านซูจะเร่ร่อนไปตามถนนได้ยังไง “แมรี่ยิ้มออกมาบาง ๆ “ชีวิตของนายท่านทั้งร˹ารวยและมีเกียรติขนาดนี้”“แม่งเอ๊ย ทั้งนิกายเหยียนลั่ว ทั้งสเกลตันก็ติดต่อไม่ได้ เชื่อถือไม่ได้จริง ๆ! ปล่อยให้บิดาต้องเสียเงินไปเปล่า ๆ!”ซูเหยาอารมณ์ไม่ดี เขาผลักแมรี่ออกไปและเดินไปเข้าห้องน˺าหลังจากที่ซูเหยาเดินออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของแมรี่ก็หายไปเหลือทิ้งเอาไว้แต่เพียงสายตาที่เย็นชา“บิดาจะใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง!”เขามองตัวเองในกระจกและคิดอย่างหดหู่“ทำไมตาแก่ต้องชอบซูจีกับซูเฟยด้วย! บิดาไม่ใช
