วังแต่ยังไม่เปิดอ่าน“จดหมายถูกส่งถึงมือแล้ว ต้องขอโทษด้วยที่สร้างความลำบากให้กับคุณ ผมคงต้องกล่าวลา”อาร์เธอร์กล่าวก่อนจะเดินออกไปโดยไม่ทิ้งคำพูดอะไรไว้อีกกลุ่มเด็กผู้ชายที่ยืนออกันอยู่หน้าห้องรีบเปิดทางให้กับคนที่ร้ายกาจคนนี้ได้เดินผ่านไปอย่างรวดเร็วซูจีรับกระดาษแผ่นนั้น ก่อนที่เธอจะรีบปิดประตูห้องเรียนเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจด้วยความโศกเศร้าของนักเรียนชายด้านนอก เธอก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า พวกเขาคือพวกบ้ากามตัวน้อย“อาจารย์ซู… ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอคะ…..”เมื่อเธอหันหลังกลับมา เด็กนักเรียนหญิงบางคนก็เอ่ยถามขึ้นมา“ไม่รู้เหมือนกัน เอาล่ะ ทุกคนไปซ้อมกันต่อได้แล้ว เมื่อซ้อมกันครบห้านาทีแล้วพวกเราจะเริ่มเรียนการเต้นของวันนี้กันอีกครั้งหนึ่ง”ซูจีปรบมือเพื่อส่งสัญญาณบอกให้นักเรียนฝึกซ้อมกันต่อไปซูจียังไม่เปิดกระดาษแผ่นนั้น เธอรอจนกว่าจะหมดเวลาเรียนและเดินไปหาฉินเฉาที่สำนักงาน“เธอบอกว่าสเกลตันส่งจดหมายฉบับนี้มาให้เธอใช่มั้ย?”ฉินเฉาล็อกประตูสำนักงานอย่างไม่สนใจว่าคนที่อยู่ข้างนอกจะคิดยังไงเมื่อเขาอยู่กับซูจีสองต่อสอง เขามองกระดาษที่อยู่บนโต๊ะกระดาษแผ่นนี้ถูกม้วนเอาไว้ด้วยด้ายสีแดง ราวกับม้วนเวทมนตร์อย่างไรอย่างนั้น“ฉันกลัวว่ามันจะมีลูกเล่นอะไรก็เลยยังไม่กล้าเปิด”ซูจีกล่าว“โอเค โชคดีที่เธอไม่รีบร้อนเปิดมันก่อน ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ฉันกลัวว่าแม้แต่เวลาที่ฉันจะได้ร้องไห้ก็อาจจะมีไม่พอ”“อะแฮ่ม
