ีชื่อเสียงก็เถอะ แต่ถ้าหากวันใดวันหนึ่งนายท่านฉินโกรธขึ้นมาจริง ๆ เขาคงจะไม่สามารถชดใช้หนี้เก่านั้นได้แม้นายท่านฉินจะโกรธ แต่ก็ยังไม่ได้ฆ่าล้างครอบครัวของเขา!ยั่วโมโหไม่ได้ ยั่วโมโหไม่ได้…..หลิงเฟินเดินจากไป เหลือเพียงฉินเฉาที่กำลังพิงบันไดสูบบุหรี่อยู่หลี่เสวี่ยนั้นไม่ว่างและเขาก็ได้ช่วยเธอไปแล้ว เรื่องที่เหลือนั้นคงต้องให้หลี่เสวี่ยเป็นคนจัดการเอง“โอ้ นายท่านฉินของฉันมาสูบบุหรี่อยู่ที่นี่นี่เอง”เสียงที่ดังมาจากด้านข้าง ทำให้ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้มโดยที่ยังไม่ได้หันหน้าไปมอง“ไม่เลวเลยนี่ เธอรู้ถึงการมีอยู่ของฉันด้วย”“หึ”ชิซินเบ้ปาก “ฉันเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญเท่านั้น จะไปทำให้นายท่านฉินประหลาดใจได้ยังไง”“เฮ้ ทำไมฉันถึงฟังแล้วถึงได้กลิ่นน˺าส้มสายชูล่ะ”ฉินเฉายิ้ม ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปโอบเอวบางของชิซิน“เธอไม่ได้บอกให้ฉันช่วยหลี่เสวี่ยหรือไง เป็นอะไรไปล่ะ หรือว่าเธอหึง”“ใช่ ฉันพูดแบบนั้น”ชิซินเบ้ปาก “แต่เมื่อเช้าพอฉันไปถึงสำนักงาน ฉันเห็นผู้จัดการหลี่กำลังเมาอยู่แถมยังไม่ใส่เสื้อผ้า ฉันก็เลยอดคิดไม่ได้”“เชี่ย…”ฉินเฉาถูจมูกและกล่าวว่า “อันที่จริงพวกเราสองคนไม่ได้ทำอะไรกัน… วันนั้นเธอดื่มมากเกินไป… ไม่รู้ว่าเธอรู้หรือเปล่าว่าผู้จัดการหลี่ดื่มไวน์ เธอรู้เรื่องนี้มั้ย?”“อืม พอผู้จัดการหลี่เมา เธอค่อนข้างจะบ้าไปสักหน่อย”ชิซินกลอกตา “แต่ฉันไม่เชื่อหรอก ผู้จัดการหลี่สวยขนาดนั้น มีผลไม้สีแดงสดมา
