นาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดตู้เย็นออกมาให้ตัวเธอเย็นลงเธอยังคงปิดบังและทำเป็นพูดว่า “ไม่มีอย่างอื่นให้กินแล้ว เธอดื่มนมไปเถอะ”“โอเค ฉันดื่มนมก็ได้”ชางลั่วเปิดขวดนมและดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง “จะได้โตเท่านานาน้อยของฉัน”“นี่เธอ…”หลี่นารู้สึกราวกับกำลังโดนพี่ฉินเฉาแกล้ง เธอรู้สึกเขินขึ้นมาก่อนจะปิดตู้เย็นและเริ่มใส่เสื้อผ้าที่เหลือถึงแม้ว่าหลี่นาจะพูดเสียงเบา แต่เสียงของเธอและชางลั่วก็เข้ามารบกวนฝันดีของฉินเฉา“อืม…”ฉินเฉาที่นอนอยู่เอื้อมมือมาขยี้ตาและลุกขึ้นนั่ง“นานาน้อย…ตื่นแล้วเหรอ…”ถึงแม้ว่าฉินเฉาจะยังเหนื่อยล้า แต่เขาก็โคจรพลังลมปราณในร่างกายอย่างเงียบๆ จนรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ดวงตาของเขาพลันเปล่งประกายทันที“เฮ้ ซูเปอร์สตาร์ตื่นแล้ว”ชางลั่วเอ่ยแซวขึ้นมา“หืม?”ฉินเฉามองสาวน้อยที่ดื่มจนเมาหลับไปเมื่อคืน “นั่นไม่ใช่ชางลั่วเหรอ เธอเองก็ตื่นแล้ว…เอ่อ ที่เธอดื่มนั่น…”ฉินเฉาทำสีหน้าแปลกๆ ทันที“ทำไมเหรอ?”ชางลั่วเอียงคอ “ฉันหิวมากและนี่ก็เป็นอาหารเช้าที่นานาน้อยหามาให้…เธอไม่ได้ใจร้ายพอที่จะปลุกนายขึ้นมาทำอาหาร ฉันเลยตัดสินใจว่าจะดื่มแค่นี้…ทำไมล่ะ นายจะงกจนไม่ให้ฉันดื่มเลยเหรอ?”“ไม่ใช่ไม่ให้เธอดื่ม…”ฉินเฉาถูจมูก “แต่นมขวดนี้หมดอายุไปนานแล้ว…ฉันลืมทิ้งมัน…”“อะไรนะ?”หลี่นาเบิกตากว้างพรวด!ชางลั่วที่กำลังดื่มนมอยู่สำลักและพ่นนมใส่หน้าของฉินเฉาไปเต็มๆ“เชี่ย…”ฉินเฉาดึงกระดาษทิชชูออกมากั้นนมหมดอายุนั
