เร็วมาก”เมื่อวางแก้วของฉินเฉา หลี่เสวี่ยก็ชวนดื่มอีกครั้ง“แน่นอนว่าต้องดื่ม…..”หลี่เสวี่ยพูดราวกับเป็นเด็กใจแตกฉินเฉารู้สึกอับอายไม่แปลกใจเลยที่เขาว่ากันว่า ผู้ชายส่วนใหญ่มักจะชอบฟังผู้หญิงบอกว่า ‘ฉันต้องการมัน’แต่สิ่งที่กลัวที่สุดคือการได้ยินคำว่า ‘ฉันต้องการมัน ฉันต้องการมันฉันต้องการมัน’ตอนนี้หลี่เสวี่ย อาเจ๊หลี่คนสวยเป็นอย่างหลังแล้วเธอช่างเป็นแม่ม่ายสาวที่โหดร้ายจริง ๆ“ฉลอง!”หลี่เสวี่ยยกแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วพูดกับฉินเฉา“ฉลองให้กับการร่วมงานกันของพวกเรา”ทั้งคู่ถือแก้วคนละใบ ใบหน้าของหลี่เสวี่ยขึ้นสีอย่างลึกซึ้ง ดวงตาของเธอราวกับมีหยดน˺าออกมาคลอ นั่นทำให้ฉินเฉาปากแห้งต้องยอมรับว่าความสวยของหลี่เสวี่ยนั้นอยู่ในระดับเดียวกับซูจี“ฉินเฉา ฉันไม่ได้ไปส่งนายในวันที่นายลาออก แก้วนี้ถือว่าเป็นของขวัญที่ฉันมอบให้นายในวันนั้นก็แล้วกัน”ชาวตะวันออกเฉียงเหนือมักจะสุ่มหาเหตุผลมาดื่ม หลี่เสวี่ยเติมแก้วของทั้งคู่ให้เต็มอย่างรวดเร็ว“จะว่าไปแล้วผมก็ไม่ได้ช่วยอะไรผู้จัดการหลี่เลย ตอนที่ยังอยู่ในบริษัท ผมก็ชอบสับสนแถมยังไม่ไปทำงานอยู่บ่อย ๆ และหลังจากที่ผู้จัดการหลี่เริ่มก่อตั้งบริษัท ผมก็ยังไปช่วยคุณไม่ได้ ไวน์แก้วนี้ผมจะรับไว้เพื่อลงโทษตัวเอง”“ดื่ม!”หลี่เสวี่ยค่อนข้างเรียบง่าย เธอยกลำคอขาวราวกับหิมะขึ้นดื่มไวน์ในแก้วไม่รู้ทำไมหลี่เสวี่ยถึงคิดว่าไวน์ยิ่งมีรสขมและฝาดมากขึ้นคำพูดของฉินเฉาทำให้เธอนึกย้อน
