องเธอลงบนกระดาษแล้วยื่นให้ฉินเฉานี่เป็นวิธีแสดงออกที่กล้าหาญมาก!เธอหวังว่าฉินเฉาจะไม่ทำให้เธอต้องผิดหวัง!หลังจากที่ยื่นกระดาษให้เขา สาวสวยชาวเกาหลีใต้ก็โดนเพื่อนๆของเธอเร่ง จากนั้นพวกเธอก็เดินจากไป“ปะป๊านี่ไม่เบาเลย”ฉินอี้ชื่นชมบิดาของเขาเล็กน้อย เขามองไปยังกระดาษที่อยู่ในมือของฉินเฉา “คนอื่นๆต้องพยายามอย่างเต็มที่ แต่ปะป๊ากลับได้มันมา!”“อย่าพูดอะไรไร้สาระ เด็กจะไปรู้อะไร”ฉินเฉาอยากจะทิ้งกระดาษแผ่นนี้ แต่เมื่อคิดว่านี่คือความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่ง การจะทิ้งมันเป็นเรื่องเลวร้ายเกินไป เขาจึงเก็บไว้ในกระเป๋าของตัวเอง“หึ ปะป๊าพูดผิดแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้ข้าจะยังเป็นเด็ก แต่เมื่อโตขึ้นคลื่นของข้าต้องผลักคลื่นลูกเก่าในแม่น˺าแยงซี! คลื่นก็เปรียบดั่งยุคสมัย! ”“เรียนรู้ได้ดี…..”ฉินเฉาพูดกับลูกชายอย่างจำใจ“ถ้าทุกวันต้องยุ่งอยู่แต่กับเรื่องผู้หญิง คงไม่ใช่เรื่องดี”ฉินเฉากล่าว ในขณะที่กำลังอุ้มฉินอี้ “ไปกันเถอะ ปะป๊าจะพาลูกไปกินข้าว แล้วจะพากลับไปส่งที่เขาซูซาน”“ไม่เอา!”ฉินอี้ประท้วง “ข้าเพิ่งลงจากเขามาแป๊บเดียวเอง ยังมองสาวๆไม่เต็มอิ่มเลย! ปะป๊าไม่รักลูกชายคนนี้แล้วเหรอ พาข้าไปเล่นอีกสิ! อย่างน้อยก็พาข้าไปหาประสบการณ์ในเมืองใหญ่ ข้าอยากไปเซี่ยงไฮ้ เมืองหลวงต้องเป็นสถานที่ที่ดีแน่ๆ!”“ไว้ลูกโตขึ้นเมื่อไหร่ค่อยมาพูดเรื่องนี้กันอีกทีแล้วกัน”ฉินเฉาปวดหัว “ถ้าไม่ส่งลูกกลับไป แม่ของลูกต้องกังวลแน่ๆ”“
