หมยเหรียนหยางได้กรีดร้องโหยหวนอย่างโศกเศร้าและเสียดหู“ที่นี่เหมือนจะมีแค่เราสองคนนะ”เสียงของฉินเฉาลอยเข้าหูเหมยเหรียนหยาง ขณะที่กำลังตัดเชือกที่มัดตัวเขา “นอกจากพวกเราสองคนแล้ว จะมีคนบ้าที่ไหนที่คิดจะมาที่สูงอย่างนี้ในตอนกลางคืน?”“ฉันไม่มีความคิดอะไรกับชิอิงแล้ว ไม่มีแล้วจริงๆ …..”“จริงเหรอ?”ฉินเฉาถามอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง“ฉัน ฉันขอใช้ตระกูลของฉันสาบานเลย!”เหมยเหรียนหยางคิดอย่างมีความหวัง รีบตะโกนเสียงดัง ตราบเท่าที่เขาสามารถไปจากที่บ้าๆ นี้ได้ แค่ปล่อยเขาไป จะให้ทำอะไรก็ยอม! เขาไม่อยากตาย ไม่อยากตายจริงๆ!“ไม่ดีมั้ง!”ฉินเฉาพลันพูดขึ้น “ถ้าเกิดว่าแกเกิดแค้นเพราะเรื่องนี้แล้วเอาไปลงกับชิอิง! เธอที่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวพร้อมกับลูกสาวหนึ่งคน การที่จะทำงานก็ไม่ง่ายแล้ว แกยังหาเรื่องเธออีก นี่ไม่ยุติธรรมกับเธอ เพราะงั้น แกตายเถอะนะ”จากนั้น เขาก็ตัดเชือกเส้นที่สาม“อย่า!”หัวใจเหมยเหรียนหยางเต้นกระหน˹า บนใบหน้าของเขาไร้ซึ่งสีเลือด หัวใจแทบวายตาย“ฉันสาบาน ฉันจะไม่หาเรื่องชิอิง! ฉัน ฉันจะคอยช่วยเหลือเธอทุกอย่าง ฉันสาบาน เพราะงั้น ขอล่ะ อย่าทรมานฉันอีกเลย…..”“แกกล้าพูดว่าฉันทรมานแกอย่างงั้นเหรอ?”สีหน้าของฉินเฉาดูไม่พอใจอย่างมาก “ฉันเป็นคนมีการศึกษา เห็นได้ชัดว่าฉันแค่พูดคุยกับแก! แต่แกกลับแปรความหวังดีของฉันผิด ทั้งยังบอกว่าฉันทรมานแก! ถ้าอย่างนั้นก็ตายซะ!”จากนั้น เชือกเส้นที่สี่ก็ถูกฉิน
