องความปลอดภัย เธอกระทืบเท้า แล้วพลันนึกถึงเรื่องเมื่อกลางวันที่ชายหาด สาวสวยคนนั้นเหมือนจะเชิญฉินเฉาให้ไปกินข้าวเย็นด้วยกันหรือว่าเจ้านั่นจะแอบหนีไปหาสาวสวยคนนั้น?น่าชัง!องค์หญิงคนนี้ไม่สวยหรือไง!องค์หญิงน้อยกัดฟัน!ยังไงก็ตาม สมิธก็คงไม่อนุญาตให้เธอออกไปไหนดึกขนาดนี้ ช่างน่าเศร้าเสียจริงเอลิซ่าที่อยู่หน้าห้องฉินเฉาลังเล ทันใดนั้นก็กลอกตาแล้วพูดกับสมิธว่า“เราจะลงไปหาอะไรกินข้างล่างหน่อย เราหิว”“องค์หญิงรออยู่ในห้องเถอะครับ อยากจะกินอะไร เดี๋ยวให้พนักงานเอามาให้ก็ได้”สมิธรีบพูดขึ้น“เราไม่ใช่หมู ไม่ชอบให้คนมาบริการ ท่านแม่บอกกับเราว่า ไม่ว่าจะอะไรให้ทำด้วยพลังของตนเป็นดีที่สุด”“หายากที่องค์หญิงจะทรงคิดอย่างนี้”สมิธพยักหน้า “ก็ได้ครับ พวกเราและองค์หญิงจะลงไปด้วยกัน”ด้วยเหตุนี้ สมิธพร้อมด้วยสายลับอีกสองคน ก็ได้เดินเข้าลิฟต์ลงไปข้างล่างพร้อมกับองค์หญิงที่ห้องอาหาร เธอได้สั่งของว่างมาทานเล่นสองอย่าง ขณะที่ทานของว่างทั้งสอง องค์หญิงก็พลันคิดถึงแฮมเบอร์เกอร์ที่กินด้วยกันกับฉินเฉาเมื่อกลางวัน“พูดถึงเมื่อกลางวันแล้วช่างน่าหวาดเสียวจริงๆ”สมิธที่กินซุปพูดออกมาอย่างทอดถอนใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะคนจีนลึกลับคนนั้น องค์หญิงคงจะตกอยู่ในอันตราย แต่ว่าพวกน่ากลัวพวกนั้นรู้ที่อยู่ขององค์หญิงได้ยังไง ดูท่าการรักษาข้อมูลของเราจะไม่เพียงพอ”“สมิธ นายบอกว่าเขาเป็นปรมาจารย์กังฟูใช่มั้ย?”เอลิซ่าถามขึ้นมาด้วยดวงตาเป็
