นประกาย“ต่อให้เป็นบรูซ ลี ก็ไม่ร้ายกาจขนาดนี้”สมิธโบกมือแล้วพูด“ที่เราพูดไม่ได้หมายถึงกังฟูแบบนั้น แต่ว่าเป็นอีกอย่าง! พวกนิ้วเหล็ก ลมปราณ อะไรพวกนี้”เอลิซ่าพูดจบก็ยื่นนิ้วชี้และนิ้วกลางฟันฉับไปมา ขณะที่ปากก็พูดไปด้วย“จะเป็นไปได้ยังไง วิทยาศาสตร์แสดงว่าพวกนั้นไม่มีจริง! องค์หญิง ท่านอย่าได้ทรงเชื่อเรื่องพวกนั้น”“แต่ว่าวิทยาศาสตร์ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าพระเจ้ามีจริง”เอลิซ่าถามกลับจนสมิธตะลึง“เราว่ากังฟูพวกนั้นต้องมีจริงแน่ๆ เพียงแต่พวกเราไม่รู้ สมิธ เราสนใจฉินมากจริงๆ หรือว่าเราจะให้เขามาเป็นองครักษ์ดี!”“องค์หญิง เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นคนจีน”“กับคนมีพรสวรรค์อย่างนั้น ราชอาณาจักรของเราสามารถให้เงื่อนไขดีๆ กับเขาได้แน่”“องค์หญิง หยุดคิดเรื่องนี้เถอะครับ”สมิธพูดขึ้น “คุณรีบกลับไปพักเถอะ พรุ่งนี้ไม่มีโปรแกรมท่องเที่ยวอีกแล้ว พรุ่งนี้มีงานปราชุมกับนายกเทศมนตรี เลขาธิการพรรค แล้วก็เจ้าหน้าที่จากหน่วยการทูต…..”“สวรรค์ แค่คิดถึงเรื่องพวกนี้เราก็ปวดหัวแล้ว!”เอลิซ่าเอามือกุมหัว “ฉันอยากเที่ยว ไม่ได้อยากปราชุม! นายช่วยฉันเรื่องนี้ได้มั้ย!”“เรื่องนี้คงเป็นไปไม่ได้ ท่านเป็นตัวแทนของราชวงศ์อังกฤษ นี่เป็นหน้าที่ของท่าน”“เราเกลียดหน้าที่นี้จริงๆ”เผชิญกับสีหน้าคัดค้านของเอลิซ่า สมิธทำได้เพียงยักไหล่เอลิซ่าก็รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เธอวางช้อนซุปลงแล้วยืนขึ้นจากนั้นก็พูดว่า “เราไปล้างมือก่อน”
