ันเอง”จินเจินเหรินคนนั้นเดินมาสองก้าว ยืนอยู่ด้านข้างซื่อเจิ้งคัง“เป็นมัน!”ซื่อเจิ้งคังชี้มาที่ฉินเฉาแล้วพูดขึ้นฟางเหวินตกใจ กลัวว่าพี่ใหญ่ฉินของเธอจะเป็นอันตราย เธอรีบยืนขึ้นขวางอยู่ตรงหน้าฉินเฉา แล้วพูดกับซื่อเจิ้งคังว่า“ซื่อเจิ้งคัง นายมันไม่มีน˺ายา คิดจะให้คนอื่นลงมือแทนอย่างงั้นเหรอ?”“หึหึ แล้วจะทำไม”ซื่อเจิ้งคังพูดด้วยรอยยิ้ม “จินเจินเหรินเป็นเพื่อนของฉัน แน่นอนว่าเขาต้องช่วยฉัน พี่ใหญ่ฉินคนนั้นของเธอ ไม่ใช่ว่าสนิทกับพวกตัวตลกข้างหลังนั่นหรอกเหรอ”“เหวินเหวิน อย่าไปยุ่ง รีบมานี่เร็ว!”จิงลี่กลัวจนหน้าซีดขาว“ไม่!”ฟางเหวินส่ายหัวอย่างมุ่งมั่น “เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะฉัน ฉันจะปกป้องพี่ใหญ่ฉิน”“นายท่านฉิน แกคิดจะหลบอยู่หลังผู้หญิงอย่างงั้นเหรอ?”ซื่อเจิ้งคังพูดจายั่วยุและในตอนนี้เอง คนของตำหนักชิงหลงก็พากันลุกขึ้น“โคตรแม่งเอ๊ย…..”“เจ้าหมอนั่นเป็นใครกัน”“เร็ว เราต้องปกป้องพี่ฉิน!”หลิวชวนแบกสปาต้าวิ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่กลัวตาย“ช้าก่อน!”ฉินเฉายกมือห้ามพวกเขา “เสี่ยวชวน นายหลีกไป ที่นี่ฉันเอง”หลิวชวนเชื่อฟังคำพูดของฉินเฉาอย่างมาก เขารู้ว่าฉินเฉามีความสามารถบางอย่างอยู่ ในเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เขาจึงถอยออกไปหลายก้าว ทิ้งพื้นที่โดยรอบให้กับฉินเฉาขณะเดียวกัน เขาก็ยื่นมือออกไป ดึงฟางเหวินให้กลับมานั่งที่“เหวินเหวิน เธอนั่งรออยู่ที่นี่แหละ พี่ใหญ่ฉินของเธอเคยกลัวคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”“ดู
