!”ฟางเหวินร้องออกมาด้วยท่าทางตกใจ “พี่ใหญ่ฉินดีออกอย่างนี้ทำไมแฟนพี่ยังทิ้งพี่ไปอีก! น่าประหลาดใจจริงๆ!”“ฉันดีตรงไหนกัน”ฉินเฉาหัวเราะดูถูกตัวเอง “ตอนที่ฉันเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ฉันไม่มีอะไรเลย ไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ไม่มีงาน ถ้าเป็นเธอ เธอจะอยากอยู่กับฉันมั้ย?”“ถ้าฉันรักพี่ ฉันจะอยู่”ฟางเหวินพูด “เพราะว่าฉันเชื่อว่าพวกเราจะช่วยกันฝ่าฟันช่วงเวลาที่ยากลำบากไปด้วยกันได้”“เธอนี่ช่างฝันเฟื่องจริงๆ ฟางเหวิน”ฉินเฉาโบกมือ “ความจริงและความฝันนั้นต่างกัน”“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกพี่ใหญ่ฉิน”ฟางเหวินพูดขึ้น “พี่ใหญ่ฉิน ฉันถามพี่ ในตอนนั้นที่คุณไม่มีเงินไม่มีงาน แล้วแต่ละวันพี่ทำอะไร?”“ในตอนนั้นเหรอ ก็ออกไปหางานยังไงล่ะ”ฉินเฉานึกไปถึงวันที่ตระเวนหางานแล้วถอนหายใจออกมา “แต่เกรดของฉันแย่มาก ภาษาอังกฤษก็พูดไม่ได้ จะหางานก็หาไม่ได้ งานอื่นที่ฉันทำก็รับคนใหม่เข้ามาเรื่อยๆ สุดท้ายก็ไล่ฉันออก”“ใช่แล้ว” ฟางเหวินพยักหน้า “ถ้าในตอนนั้นพี่ใหญ่ฉินไม่ยอมทำอะไร บางทีฉันก็อาจจะทิ้งพี่ไป แต่พี่ไม่ได้เป็นอย่างนั้น พี่ยังพยายามอย่างหนัก ฉันเชื่อว่าตราบเท่าที่เราพยายามอย่างหนัก ช่วงเวลาที่ยากลำบากจะต้องผ่านพ้นไป ถ้ายอมแพ้ โอกาสที่จะผ่านมันไปก็จะไม่มี”“ไม่คิดว่าด้วยอายุอย่างเธอจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ด้วย”ฉินเฉาอดพูดออกมาไม่ได้ฉินเฉาพลันนึกขึ้นได้ ครั้งแรกที่ได้เจอฟางเหวิน เธอนั้นน่ารักอย่างมาก ทั้งยังกอดตุ๊กตาตัวใหญ่ไว้ในอ้อมแขน
