สีหน้าจ้าวหนิงดำทะมึน ท้ายที่สุดฝ่ามือหนาก็ตบฉาดลงบนต้นขา ตัดสินใจเด็ดขาด เขาหันไปสั่งจ้าวซวิ่นที่เพิ่งถอยร่นกลับมา “ท่านอาสี่ พาทุกคนฝ่าออกไปทางขวา คุ้มกันพวกข้าทะลวงวงล้อมไปทางซ้าย”
จ้าวซวิ่นหน้าซีดเผือด ทว่ายังคงพยักหน้ารับคำ “ขอรับ คุณชาย”
จ้าวหนิงตวัดสายตาจ้องรัชทายาทต๋าต้านเขม็ง อีกฝ่ายชะงักงันไปชั่วอึดใจ ก่อนลนลานหันไปสั่งผู้บัญชาการองครักษ์ข้างกาย “เจ้านำกำลังไปช่วยแม่ทัพจ้าวระวังหลัง ข้าจะล่วงหน้าไปก่อน พวกเจ้า…ตามมาให้ทันล่ะ”
ผู้บัญชาการองครักษ์หน้าถอดสีไร้สีเลือด เขาย่อมมองออกว่าสถานการณ์ตรงหน้า หากพุ่งออกไปคือการกระโจนเข้าสู่วงล้อมสังหาร มีแต่ตายสถานเดียว ไร้หนทางตามรอยรัชทายาทต๋าต้านได้อีก
ทว่าคำสั่งย่อมเป็นคำสั่ง เขามิอาจขัดขืน ทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรม
“จังหวะนี้แหละ ลงมือ” จ้าวหนิงตวาดกร้าว
“ฆ่า” นัยน์ตาจ้าวซวิ่นแดงก่ำ แผดเสียงคำรามดุจสัตว์ร้าย นำยอดฝีมือระดับวิญญาณต้นกำเนิดส่วนใหญ่พุ่งทะยานออกไป
ผู้บัญชาการองครักษ์ขบกรามแน่น ตะโกนก้องเป็นภาษาต๋าต้าน นำกำลังส่วนใหญ่พุ่งทะลวงตามหลังจ้าวซวิ่น
วินาทีนั้น ยอดฝีมือระดับวิญญาณต้นกำเนิดฝ่ายศัตรูพลันตวาดลั่น “พวกมันกำลังจะฝ่าวงล้อม อย่าปล่