ณ ราชสำนักเทียนหยวน
ภายในกระโจมทองหลังใหญ่ รัชทายาทเหมิงชื่อ โย่วเสียนหวังฉ๋าลาห่าน และองค์หญิงเซียวเยี่ยน กำลังล้อมวงหารือเคร่งเครียด
“จากสถานการณ์เมื่อวันก่อน ราชสำนักแดนใต้ไร้เจตนาเปิดศึกแตกหัก การส่งทหารม้าเบากองทัพเยี่ยนเหมินมากำแหงบนทุ่งหญ้า เป็นเพียงการข่มขวัญ บีบให้พวกเรายอมรับเงื่อนไขเท่านั้น”
เหมิงชื่อเลื่อนม้วนเอกสารส่งให้เซียวเยี่ยน เพื่อให้นางและฉ๋าลาห่านผลัดกันพิจารณา “ทว่ากองทัพเยี่ยนเหมินอาจมิได้คิดเช่นนั้น ยามนี้จ้าวหนิงคงบรรลุถึงเผ่าชี่ตันแล้ว พวกเราต้องระวังให้จงหนัก”
เซียวเยี่ยนกวาดตาอ่านเนื้อหา นัยน์ตาหงส์พลันวูบไหว ก่อนส่งต่อให้โย่วเสียนหวัง
เหมิงชื่อเอ่ยสืบไป “ต้าหานมีพระราชวินิจฉัยเด็ดขาด แผนบดขยี้เผ่าต๋าต้านคือกลยุทธ์ชี้เป็นชี้ตาย ย่อมไม่อาจล้มเลิกเพียงเพราะความเคลื่อนไหวอันคลุมเครือของราชวงศ์แดนใต้
“ยิ่งกองทัพเยี่ยนเหมินจับตาดูทุ่งหญ้าเขม็งเท่าใด พวกเรายิ่งต้องชิงลงมือให้เร็วที่สุด ปล่อยเวลาเนิ่นนานไปย่อมเกิดตัวแปรแทรกซ้อน หากพับแผนการยามนี้ วันหน้าสถานการณ์อาจพลิกผันเกินควบคุม”
ฉ๋าลาห่านอ่านเอกสารจบ ใบหน้าหยาบกร้านพลันถมึงทึง นัยน์ตาปะทุเพลิงโทสะดั่งถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศ
