อนนี้ซื่อย่าเชียนเมื่ออยู่ด้วยกันกับฉินเฉาก็รู้สึกไม่สบายตัว เธอรีบโบกมือแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้ฉันมีปราชุมที่บริษัท ไม่มีเวลาหรอกค่ะ ในเมื่ออาจารย์ฉินจะไปเป็นเพื่อนเธอ ฉันก็ขอรบกวนอาจารย์ฉินแล้ว”“ไม่ต้องเกรงใจไปหรอกครับ”ฉินเฉาพูดอย่างไม่ระวังว่า “ไม่ใช่มีสุภาษิตว่าไว้หรอกเหรอว่า เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เท่ากับเป็นบิดาไปชั่วชีวิต ผมจะดูแลเธอเหมือนกับลูกเลยครับ”คำนี้แท้จริงแล้วธรรมดาอย่างมาก เมื่อหยางลี่ได้ฟังไม่มีปฏิกิริยาอะไรแต่เมื่อซื่อย่าเชียนได้ฟัง ก็ไม่ใช่แล้วเธอเป็นแม่ของหยางลี่ไม่ใช่เหรอ?คุณอยากจะเป็นพ่อของหยางลี่…..นั่นไม่เท่ากับว่าเราเป็นสามีภรรยากันหรอกเหรอ?ฉินเฉาเห็นสายตาซื่อย่าเชียนแปลกๆ ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบพูดว่า“งั้นเอาเป็นว่าผมขอตัวก่อนนะครับ!”“อาจารย์ฉิน ฉันไปส่งค่ะ!”หยางลี่รีบกระโดดตามหลังไปหน้าซื่อย่าเชียนแดงก˹า หมุนตัวเดินขึ้นชั้นสองไปคุณแม่ยังสาวคนนี้นอนลงบนเตียงของเธอ พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกใจเต้นอย่างนี้?ไม่รู้ทำไม ฝั่งตรงข้ามมีอายุแค่ 20 กว่าๆ เท่านั้น ทำไมถึงทำให้ตัวเธอรู้สึกอย่างนี้ได้?ฤดูใบไม้ผลิย่างกลายมา หรือว่าตัวเธอจะมีความรักอย่างงั้นเหรอ?ซื่อย่าเชียนฝังหน้าลงบนหมอน เงียบไปนานไม่พูดอะไรแต่ที่ประตู หยางลี่กระโดดกอดฉินเฉา พร้อมกับหนีบขาเข้ากับเอวของเขา“คุณลุง ฉันมีความสุขสุดๆ ไปเลย!”“ไม่ อย่าทำอย่างนี้ เดี๋ยวแม่เธอก็เห็นหรอก”ฉินเ
