ม่านกระโจมสักหลาดขนาดกลางเลิกเปิดขึ้น เผยให้เห็นร่างของเด็กสาวในชุดชาวปศุสัตว์ซอมซ่อ นางประคองอ่างไม้ก้าวเดินออกมา
วัยแรกรุ่นสิบหกสิบเจ็ด นัยน์ตากระจ่างใสดุจธารน้ำแข็ง คิ้วเรียวงามปานขุนเขา พวงแก้มอิ่มเอิบดูจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ผิดแผกจากสตรีชาวทุ่งหญ้าที่กรำแดดลม ผิวพรรณนางขาวผ่องสะอาดสะอ้าน ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายบริสุทธิ์นุ่มนวล
แสงสายัณห์ยามพลบค่ำอาบย้อมขอบฟ้าเป็นสีเลือดทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ขนานไปกับทุ่งหญ้าเวิ้งว้างเบื้องหน้า ท่ามกลางแสงสลัว ฝูงแกะสีขาวดุจหิมะกำลังเคลื่อนตัวกลับจากแดนไกลราวกับผู้จาริกฝ่าเปลวเพลิง เสียงร้องระงมแว่วมากลางฟ้าดินสงัด แฝงความกระวนกระวายปรารถนาจะคืนรัง
เด็กสาวสาดน้ำในอ่างทิ้ง ก่อนเงยหน้ามองทิวทัศน์ นัยน์ตากระจ่างใสพลันวูบไหวเหม่อลอย
นางคุ้นชินกับภาพความอ้างว้างนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ทั้งที่เพิ่งเหยียบย่างสู่ม่อเป่ยได้เพียงไม่กี่เดือน นัยน์ตาของนางทอดมองไปหยุดยังพญาเหยี่ยวครามที่กำลังสยายปีกร่อนถลาอยู่ใต้แสงอาทิตย์อัสดง
ฉับพลัน ความระทมทุกข์ไร้ที่มาพลันทะลักท้นเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจ
ความรู้สึกนี้สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด เพิ่งคลายจากหว่างคิ้วก็ม้วนตัวกลับมารัดรึงวิญญาณ นางรู้สึกโดดเดี่ย
